De eerste keer

Een tijd geleden ben ik begonnen met een cursus ‘creatief schrijven’. Mijn eerste opdracht ging over een eerste keer. Hierbij het resultaat, over een bijzondere eerste keer. Continue reading

Advertisements

Het gaat erom dat je blijft schrijven (een verhaal om het verhaal)

Ik speel met een idee. Een boek idee om precies te zijn. Ik werk er al lange tijd aan. Tenminste, voornamelijk in mijn hoofd. Het speelt al een tijdje. En eigenlijk ook niet echt één idee. Het zijn er meerderen. Waardoor ik soms niet weet waar ik moet beginnen. Dus begin ik maar helemaal niet. Deze blokkade, daar wil ik nu doorheen. Door me voor een schrijfcursus in te schrijven. Toen ik net aan het kijken was hiernaar, viel mijn oog op de volgende zin:

Het gaat erom dat je blijft schrijven.Continue reading

How to create the job you love: Stapje voor stapje

Ik zit heerlijk in de zon met een lieve vriendin. We praten bij over de afgelopen maanden. Ik vertel haar dat ik mezelf een paar weken de tijd heb gegeven om te landen. En dat ik daarna stappen ga zetten, al weet ik nog niet helemaal welke. Hoewel, ideeën en thema’s die me interesseren in overvloed. Gelukkig hoef ik nu nog niet te besluiten. Pas op het moment dat ik ophoud met praten realiseer ik me dat ik wederom weer eens vergeten ben om adem te halen. Een old habit, die me herinnert aan het haastige leven waar ik ooit in zat. In de rat race waar ik geen deel meer van uit wil maken, maar nu met een glimlach op mijn gezicht kan observeren, zo nu en dan. Ik haal diep adem en kijk voor me uit, genietende van de zonnestralen op mijn huid.

Continue reading

How to create the job you love: Dag, Zwart Gat

Als je dan eenmaal de eerste treden op het vaste land van de job creators heb gezet, kom je honderd procent zeker een of meerdere keren deze vriend (of vijand) tegen op je pad: het Zwarte Gat. Het Zwarte Gat is een lange of korte periode waarin je veel paniek, chaos en onrust ervaart, en waarin je twijfelt aan alles en iedereen, inclusief de keuze die je (al dan niet vrijwillig) hebt gemaakt om dit proces van ontdekking en creatie aan te gaan. Je gedachten en emoties gaan alle kanten op en je hebt geen flauw idee wat je wilt doen. Gedachtes over misschien dan toch maar weer terug naar... spelen door je hoofd en thema’s als ‘zekerheid’ en ‘vastigheid’ lijken te winnen van ‘passie en dromen najagen’ en ‘vrijheid blijheid’. Kortom: je hebt een vraagteken zo groot als de Eiffeltoren op je voorhoofd en ziet geen enkel licht aan het einde van de tunnel.

untitled-design

Continue reading

How to create the job you love: first stop – landen

Daar stond ik dan. Bagageband 16. Het leek nog zo kort geleden dat ik aan de andere kant van de muur stond. Ik had net afscheid genomen van mijn vriend en ging langzaam de roltrap op, bepakt en bezakt, met een gezicht vol tranen. Wat had me ook al weer bezield om alleen zes maanden op pad te gaan? Ik keek nog een keer om en zag het sombere gezicht van mijn vriend, die toen ik terug keek toch nog even een mondhoek op wist te tillen en enthousiast terugzwaaide. Ik probeerde zijn gezicht in mijn geheugen op te slaan, zodat ik tijdens momenten van heimwee het terug zou kunnen halen, wetende dat gedachten en beelden vervagen na verloop van tijd. En al helemaal in mijn warrige hoofd. Ondanks de pijn van het afscheid wist en voelde ik echter in elke cel van mijn lichaam en geest dat dit de juiste stap was. Het juiste moment. Voor mij. En nu ik weer hier sta, op Schiphol, aan het einde van de reis, kan ik ook niks anders dan constateren dat het ook echt de juiste stap was, op het juiste moment. De afgelopen zes maanden was ik precies waar ik hoorde te zijn. En nu, terug in Nederland, ben ik ook waar ik hoor te zijn.

brug-vondelpark-5

Maar ergens is het toch wel gek, dat terug zijn. De afgelopen zes maanden zijn voorbij gevlogen. Zes maanden waarin ik hipsters heb ingeruild voor hippies en regen heb omarmd als aangename verkoeling. Waar koeien op straat dagelijkse kost waren, superfoods onbekend en verkeersregels slechts op papier bestonden. Ik kijk om me heen en zie de georganiseerde en gestructureerde wereld van Nederland, schoon en orderlijk, en merk dat ik de geluiden, kleuren en geuren mis van het verre Oosten. Mijn lichaam is dan wel in Nederland, maar mijn geest zweeft nog ergens boven de Indische oceaan. Ik was hiervoor al gewaarschuwd: rustig aan doen als je terug bent, want dat landen… nou… dat is zo gemakkelijk nog niet! Ik wuifde dit goedbedoelde advies altijd een beetje weg met de opmerking dat ik daar nog lang niet was. Maar nu, nu het moment daar is, merk ik toch enig ongemak.

Continue reading

How to create the job you love: achter die gesloten deur wacht de toekomst

Daar sta je dan: klaar met je studie of baan, terug van je (wereld)reis of simpelweg besloten dit nooit meer. De deur (is) achter je dichtgetrokken, maar nog geen idee wat de toekomst je gaat brengen. De adrenaline giert je door het lijf, want YES, IT HAPPENED, maar tegelijkertijd komt ook de angst om te hoek kijken. Want… wat nu…?

vraagteken

Gefeliciteerd! Geloof het of (nog) niet, maar je krijgt hier een prachtig kado in je schoot geworpen. Een kans om met jezelf op ontdekkingstocht te gaan, op naar een volgende fase in je leven. Een ontdekkingstocht naar binnen, vanuit je hart, op zoek naar jouw behoeftes, motivaties en voorkeuren. Weg uit de ‘terminale serieusheid’ (Doen is de beste manier van denken) en op weg naar the job you love. Want als je een baan vindt waar je van houdt, hoef je nooit meer in je leven te werken? Supermooi toch?

Continue reading

Hello Amsterdam, I’m back!

IMG_5358[1]Nederland, ik ben er weer! Ik heb even moeten zoeken, maar na 31 jaar kan ik eindelijk zeggen dat ik mezelf (terug) gevonden heb. Of, in ieder geval: mezelf op dit huidige moment. Morgen kan weer anders zijn. Maar ik weet nu in ieder geval hoe ik bij mezelf moet komen. Mag komen. Kan komen. Op meer dan één manier. Mijn manier.

Het leven is een interessant iets. Op het moment dat we geboren worden is elk van ons puur, zonder grammetje (bewuste) geschiedenis en bagage. Maar hoe langer we op deze wereld zijn, hoe meer laagjes er om ons heen worden gecreëerd en rollen worden gespeeld, al dan niet sporen achterlatende op de pure zelf. En beetje bij beetje raak je jezelf dan kwijt. Sommigen meer dan anderen, sommigen vaker dan anderen. De puurheid, die we bij onze geboorte hadden, die onschuldigheid, die onbekommerdheid en die onveroordeeldheid, die verdwijnt langzaam. Hoe ouder we worden, hoe “volwassener” we denken dat we ons moeten gedragen (wat is dat überhaupt, “volwassen”?). We worden langzaam een rol, die verandert naar gelang de situatie: vriendin, partner, moeder, zoon, leraar, baas, en kunnen verwijderd worden van onszelf, de pure kern. ‘Jezelf even kwijtraken’, noemen we dat ook wel.

Continue reading