You are perfect, just the way you are

Waarom maken we onszelf gek? Waarom moet alles zo perfect zijn? Als iets ‘niet goed’ is moet het direct veranderd worden. Continue op zoek naar verbetering, uitdaging, vooruitgang. World, what’s up?!
Continue reading

Advertisements

How to create the job you love: Dag, Zwart Gat

Als je dan eenmaal de eerste treden op het vaste land van de job creators heb gezet, kom je honderd procent zeker een of meerdere keren deze vriend (of vijand) tegen op je pad: het Zwarte Gat. Het Zwarte Gat is een lange of korte periode waarin je veel paniek, chaos en onrust ervaart, en waarin je twijfelt aan alles en iedereen, inclusief de keuze die je (al dan niet vrijwillig) hebt gemaakt om dit proces van ontdekking en creatie aan te gaan. Je gedachten en emoties gaan alle kanten op en je hebt geen flauw idee wat je wilt doen. Gedachtes over misschien dan toch maar weer terug naar... spelen door je hoofd en thema’s als ‘zekerheid’ en ‘vastigheid’ lijken te winnen van ‘passie en dromen najagen’ en ‘vrijheid blijheid’. Kortom: je hebt een vraagteken zo groot als de Eiffeltoren op je voorhoofd en ziet geen enkel licht aan het einde van de tunnel.

untitled-design

Continue reading

How to create the job you love: achter die gesloten deur wacht de toekomst

Daar sta je dan: klaar met je studie of baan, terug van je (wereld)reis of simpelweg besloten dit nooit meer. De deur (is) achter je dichtgetrokken, maar nog geen idee wat de toekomst je gaat brengen. De adrenaline giert je door het lijf, want YES, IT HAPPENED, maar tegelijkertijd komt ook de angst om te hoek kijken. Want… wat nu…?

vraagteken

Gefeliciteerd! Geloof het of (nog) niet, maar je krijgt hier een prachtig kado in je schoot geworpen. Een kans om met jezelf op ontdekkingstocht te gaan, op naar een volgende fase in je leven. Een ontdekkingstocht naar binnen, vanuit je hart, op zoek naar jouw behoeftes, motivaties en voorkeuren. Weg uit de ‘terminale serieusheid’ (Doen is de beste manier van denken) en op weg naar the job you love. Want als je een baan vindt waar je van houdt, hoef je nooit meer in je leven te werken? Supermooi toch?

Continue reading

Hello Amsterdam, I’m back!

IMG_5358[1]Nederland, ik ben er weer! Ik heb even moeten zoeken, maar na 31 jaar kan ik eindelijk zeggen dat ik mezelf (terug) gevonden heb. Of, in ieder geval: mezelf op dit huidige moment. Morgen kan weer anders zijn. Maar ik weet nu in ieder geval hoe ik bij mezelf moet komen. Mag komen. Kan komen. Op meer dan één manier. Mijn manier.

Het leven is een interessant iets. Op het moment dat we geboren worden is elk van ons puur, zonder grammetje (bewuste) geschiedenis en bagage. Maar hoe langer we op deze wereld zijn, hoe meer laagjes er om ons heen worden gecreëerd en rollen worden gespeeld, al dan niet sporen achterlatende op de pure zelf. En beetje bij beetje raak je jezelf dan kwijt. Sommigen meer dan anderen, sommigen vaker dan anderen. De puurheid, die we bij onze geboorte hadden, die onschuldigheid, die onbekommerdheid en die onveroordeeldheid, die verdwijnt langzaam. Hoe ouder we worden, hoe “volwassener” we denken dat we ons moeten gedragen (wat is dat überhaupt, “volwassen”?). We worden langzaam een rol, die verandert naar gelang de situatie: vriendin, partner, moeder, zoon, leraar, baas, en kunnen verwijderd worden van onszelf, de pure kern. ‘Jezelf even kwijtraken’, noemen we dat ook wel.

Continue reading

Voor iedereen die even een off day heeft

Mijn laatste tien dagen zijn aangebroken. Nog even en ik stap weer op het vliegtuig, maar dit keer terug naar het (hopelijk niet zo koude) kikkerlandje Nederland. Vaarwel zon, nasi goreng en ‘hi Miss’, hallo regen, bitterballen en genegeerd worden door trambestuurders. Same, same, but different.

Ik heb zin om naar huis te gaan. Voel dat het moment daar is. Heb megaveel ideeën opgedaan onderweg en zin om te kijken welke ik ga laten bloeien en welke parkeren. Waar de energie naar toe mag gaan in deze volgende fase van mijn leven. Ik mis mijn vriendje, vrienden en familie, en het kunnen kiezen uit meer dan drie outfits in de ochtend. Ik mis zelfs, terwijl ik lachend zes maanden zonder heb gedaan, make-up, gewoon omdat ik er zin in heb en niet omdat het moet. Maar het meeste van alles, mis ik mijn thuis. De plek waar ik me altijd veilig en geborgen voel. Want hoe leuk een half jaartje backpacken ook is, is alleen ook maar zo alleen. En is het delen van ervaringen met je geliefden net een beetje leuker dan alleen maar delen met jezelf.

Maar met het naar huis teruggaan, komt ook weer de onrust en het niet weten. De oude onzekerheden en twijfels. De schaduw waar ik zes maanden lang niet naar heb hoeven omkijken, want alle vragen over de toekomst had ik vrolijk geparkeerd tot na mijn reis. En die reis loopt nu ten einde. En de onrust komt spoken, ook door een verlaagde lichamelijke weerstand als het gevolg van twee antibioticakuren en malariatabletten. Ik zit weer veel in het hoofd en vergeet soms om te genieten van deze laatste dagen. Een strijd tussen toekomst en heden. Een strijd tussen doen en zijn.

En toen herinnerde ik me opeens een brief die ik maanden geleden, voordat ik op reis ging, heb geschreven maar stiekem voor mezelf heb gehouden. Uit angst voor wat mensen ervan zouden denken. Wat mensen over mij zouden denken. En las die brief nog eens door. En wist toen precies weer waarom ik die brief had geschreven. Voor dit soort momenten, dat de onrust door wat voor reden dan ook door je lichaam sjeest. Voor de momenten dat je net eventjes dat steuntje in de rug nodig hebt. Of die (virtuele) knuffel, zoen of aai over je bol. En realiseerde me toen dat dit het moment was om de brief te delen. Omdat we allemaal wel eens een mindere dag hebben en wat liefde en begrip kunnen gebruiken. Dus hierbij mijn brief aan jou, lieve jij.

OFF MODE 16082016.jpg

Continue reading