Ik loop door een straat

Vastzitten. Blokkades. Denk ik. In mijn hoofd. Ik voel veel onrust. Emoties. Zorgen en piekeren. Gedachtes die van de ene kant naar de andere kant vliegen. Ik kan ze plaatsen, ik herken ze. Het is niets nieuws, maar toch kost het energie.

Ga ik de juiste kant op?
Wil ik dit pad bewandelen?
Loop ik weer in hetzelfde gat? Continue reading

Advertisements

About a little thing called gratitude

Summer of 2015 I started writing my daily gratitudes in a diary. I called it my little Thank You Book. Last week, I finished the last pages. Automatically, I was turned to what everything that happened since the start of this writing habbit. So I looked back at the first entries. They referred back to the week I returned from Burning Man. What I noticed was the gratitude towards the little things, the real things that matter in life. The pages reflected the story of the months that passed. The recovery from my burn-out, the transition from lawyer to world traveler to social entrepeneur, and the amazing lessons I learned about myself, the universum, life. Reading all this, I felt extremely humble. What a freaking ride it has been. What a freaking ride it is. My gratitude expanded with every single entry. Wow.


I realized what a huge impact gratitude made on my life. Every evening before I go to bed, I take a moment to reflect on my day and write down 5 things I am gratiful for. This daily reflection helps me to see beauty in every day, regardless my mood or state of my physical body. The things I used to take for granted became focus of my attention. The sun, opening up during a cloudy rainy day. A random talk with somebody at a coffee place that changes into a serious talk about spirituality and life. A piece of cheesecake in the afternoon. A smile of a stranger. A walk in the woods.


Gratitude motivates me to look around. To enjoy and focus on what is, instead of what was or might be. For such a long time I was looking for true meaning. Looking for myself. Looking for love. Craving for the future, living in the past. I allmost forgot that life can only be lived in the present. That life is happening right now. Not in the past, not tomorrow or next week. Now. Gratitudes makes me humble, because it shows me the beauty and greatness of life in its full potential. The creations of nature, the amazing opportunities and unlimites possibilities life has in store for us. Gratitude enhances the quality of my life, every single moment of every single day. For all of that, I feel grateful. For experiencing the power of gratitude. For letting gratitude into my life. And for all the beautiful presents gratitude has given me in the past year. So I started my Thank You Book – Part 2. A new year, new adventures, new things to be grateful for. No matter what happens, no matter what comes on my path, I will never say goodbye to gratitude. Pinky swear!

For now, there’s just one thing left for me to do. I want to say thank you to you, my beloved reader. Thank you for your support in the past year. For your kind words. For being you. I wish you all amazing holidays and a loving and healthy 2017! May you live your life to the max, dream big and create bigger!

How to create the job you love: Dag, Zwart Gat

Als je dan eenmaal de eerste treden op het vaste land van de job creators heb gezet, kom je honderd procent zeker een of meerdere keren deze vriend (of vijand) tegen op je pad: het Zwarte Gat. Het Zwarte Gat is een lange of korte periode waarin je veel paniek, chaos en onrust ervaart, en waarin je twijfelt aan alles en iedereen, inclusief de keuze die je (al dan niet vrijwillig) hebt gemaakt om dit proces van ontdekking en creatie aan te gaan. Je gedachten en emoties gaan alle kanten op en je hebt geen flauw idee wat je wilt doen. Gedachtes over misschien dan toch maar weer terug naar... spelen door je hoofd en thema’s als ‘zekerheid’ en ‘vastigheid’ lijken te winnen van ‘passie en dromen najagen’ en ‘vrijheid blijheid’. Kortom: je hebt een vraagteken zo groot als de Eiffeltoren op je voorhoofd en ziet geen enkel licht aan het einde van de tunnel.

untitled-design

Continue reading

How to create the job you love: first stop – landen

Daar stond ik dan. Bagageband 16. Het leek nog zo kort geleden dat ik aan de andere kant van de muur stond. Ik had net afscheid genomen van mijn vriend en ging langzaam de roltrap op, bepakt en bezakt, met een gezicht vol tranen. Wat had me ook al weer bezield om alleen zes maanden op pad te gaan? Ik keek nog een keer om en zag het sombere gezicht van mijn vriend, die toen ik terug keek toch nog even een mondhoek op wist te tillen en enthousiast terugzwaaide. Ik probeerde zijn gezicht in mijn geheugen op te slaan, zodat ik tijdens momenten van heimwee het terug zou kunnen halen, wetende dat gedachten en beelden vervagen na verloop van tijd. En al helemaal in mijn warrige hoofd. Ondanks de pijn van het afscheid wist en voelde ik echter in elke cel van mijn lichaam en geest dat dit de juiste stap was. Het juiste moment. Voor mij. En nu ik weer hier sta, op Schiphol, aan het einde van de reis, kan ik ook niks anders dan constateren dat het ook echt de juiste stap was, op het juiste moment. De afgelopen zes maanden was ik precies waar ik hoorde te zijn. En nu, terug in Nederland, ben ik ook waar ik hoor te zijn.

brug-vondelpark-5

Maar ergens is het toch wel gek, dat terug zijn. De afgelopen zes maanden zijn voorbij gevlogen. Zes maanden waarin ik hipsters heb ingeruild voor hippies en regen heb omarmd als aangename verkoeling. Waar koeien op straat dagelijkse kost waren, superfoods onbekend en verkeersregels slechts op papier bestonden. Ik kijk om me heen en zie de georganiseerde en gestructureerde wereld van Nederland, schoon en orderlijk, en merk dat ik de geluiden, kleuren en geuren mis van het verre Oosten. Mijn lichaam is dan wel in Nederland, maar mijn geest zweeft nog ergens boven de Indische oceaan. Ik was hiervoor al gewaarschuwd: rustig aan doen als je terug bent, want dat landen… nou… dat is zo gemakkelijk nog niet! Ik wuifde dit goedbedoelde advies altijd een beetje weg met de opmerking dat ik daar nog lang niet was. Maar nu, nu het moment daar is, merk ik toch enig ongemak.

Continue reading

How to kill time while being on the road

When you are traveling, especially for a longer period of time, you will most definitely find yourself in situations where you have to kill some hours, either because you have to wait or transfer, or because your means of transportation requires. For example, trains in India are an easy, cheap and convenient option, since you can reach most parts of India with it. However, the railroad system is quite outdated, meaning ‘express’ in the name of the train does not have the same meaning it would have in The Netherlands. Train rides of more than 10 hours are therefore quite common and, after doing some mouth to mouth research and asking local people about their longest train ride, the winner told me he once took a train from Hampi to Varanassi that took him 48 (!) hours. Go figure. Many hours to kill. My longest journey so far was ‘only’ 14 hours. However, the last couple of months I have found myself in many different traveling situations where I had plenty of time to kill. Therefore, should you ever find yourself in a similar situation, here are some tips and tricks I learned on-the-go that might be helpful for you too: Continue reading

Just get out of the way

Momenteel ben ik bezig met reflectiemeditatie. Tijdens deze meditaties stel ik mezelf de volgende vraag:

“Who or what are you resisting in your life at this moment?”

In de “jij” vorm, alsof ik een gesprek met mezelf aanga. In tegenstelling tot het actief en automatisch zoeken van een antwoord op deze vraag, zoals mijn brein gewend is door jarenlange (of beter gezegd: eeuwenlange maatschappelijke) conditionering, probeer ik een nieuwsgierige afwachtende houding aan te nemen en gewoon eens te kijken naar alles wat er boven komt drijven. Ondertussen mediteer ik al lang genoeg om te weten dat de monkey mind altijd een (of vaker: vele) zegjes wil doen en me probeert af te leiden. Zo ook deze keer. Maar de zegjes die op dat moment de revue passeerden, hadden allemaal het volgende gemeen: elk van hen ging over iets in de toekomst. Een to-do. Een not-to-forget. Allemaal dingen die me in een ander moment lieten zijn dan het huidige moment. In eerste instantie vond ik daar niks bijzonders aan; it happens to me all the time. Tot ik me het volgende realiseerde:

Het heden, het moment NU, dàt was waar ik op dit moment weerstand tegen bood.

En niet alleen tijdens de meditatie, maar ook vaak in mijn dagelijkse leven. Ik ben zo geprogrammeerd om stappen vooruit te denken en dingen projectmatig en efficiënt te benaderen, dat ik het een uitdaging vind om bewust te blijven bij wat ik op dat moment aan het doen (of niet doen) ben.

Het herinnerde me er (weer) eens aan, dat ik vaker op de pauze knop mag drukken. Bezig zijn met to-do’s of not-to-forget’s is echt niet altijd nodig. Het enige wat het doet is me verder wegbrengen van waar het om gaat: het NU.

De grap is namelijk: het houdt nooit op. Er is altijd weer een nieuwe taak die op je wacht. En het zijn ook niet altijd de leuke dingen die op je lijstje staan. “Want die komen pas als de ‘moetjes’ klaar zijn”, denkt ons calvinistisch ingestelde brein (hierover meer in een latere blogpost). Kortom: ik blijf maar bezig en geniet minder van waar of met wie ik op dat moment ben. Dat kan niet de bedoeling zijn.Mindful moment

Ik weet dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt. Ik hoor zoveel mensen om mij heen die continu bezig zijn met volgende stappen, volgende afspraken en volgende vakanties. Alsof we onszelf telkens een stapje voor proberen te zijn. En elk mogelijk risico op een momentje niks doen proberen te elimineren. Waarom vinden we het zo eng om niks op de agenda te hebben staan? Om even op de bank te zitten zonder tv, internet of muziek aan? In stilte, zonder te weten wat we nu “moeten” doen?

Waarom bieden we zoveel weerstand aan het NU?

Het was niet alleen conditionering in mijn geval. Vroeger kon (en onbewust: wilde) ik simpelweg niet met mezelf alleen zijn. Of om met de bekende romcom te spreken: “I was just not that into me”. Alleen zijn en niks doen betekende voor mij geconfronteerd worden met mijn (niet altijd lichte) gedachten en gevoelens. En daar was ik bang voor. Ik wist namelijk wat er kon gebeuren als ik die beerput open zou maken. Ik beschermde mezelf tegen mezelf door mijn agenda vol te zetten en mijn sociale kringen groter te maken.

Ik gun niemand de pijn die een confrontatie met jezelf kan veroorzaken. Ik gun wel iedereen de vrijheid die het gegarandeerd (!) oplevert om jezelf te leren kennen en te accepteren, inclusief je schaduwkanten.

Jij bent het waard om op onderzoek naar uit te gaan. Om nieuwsgierig naar te zijn. Veel te vaak richten we deze nieuwsgierigheid alleen naar buiten toe, maar ik nodig je uit om eens met nieuwsgierigheid naar jezelf te kijken. En om eens wat tijd met jezelf door te brengen, in het NU. En te kijken wat dat met je doet. Wat het bij je oproept. Om eens je ogen dicht te doen en jezelf bovenstaande vraag te stellen.

Een paar weken geleden tijdens een workshop werd het verhaal verteld van een monnik die antwoord gaf op de vraag of hij spiritualiteit in één zin kon omschrijven. De monnik antwoordde daarop:

“Just get out of the way.”

En zo is het precies. Vind dat wat je tegenhoudt, sta daar even bewust bij stil en laat het dan los. Zodat je volop kan genieten van het leven en van dat ene moment dat er werkelijk toe doet: het NU.