Brief aan jezelf

Toen ik vorig jaar op reis ging, kreeg ik een bijzonder cadeau van een lieve vriendin: een set brieven die ik aan mijn toekomstige zelf kom schrijven. Zojuist vind ik “bij toeval” de set brieven terug en jawel, er zit er eentje bij die vandaag geopend mag worden ūüôā met een brok in mijn keel en een warm hard lees ik woorden die ik op 6 juni 2016 in Nepal geschreven. Woorden die ik graag wil delen. Want er zijn vast mensen die ze kunnen gebruiken ūüíú

Tip: schrijf ook eens een brief aan je future self! Bijvoorbeeld met een mooi inzicht of lieve woorden. Superleuke verrassing als je later weer openmaakt! Wie van jullie heeft dit weleens gedaan? Benieuwd naar jullie ervaringen! ūüíú


Als het zo moet zijn

Maandagavond, een restaurant in hartje Le Marais, Parijs. Mijn vriendin kijkt op haar telefoon. Het toetje haalt ze niet meer, haar oom is er zo. Tijd om afscheid te nemen. We geven elkaar een dikke knuffel en zoen. ‚ÄúSee you next time, somewhere in this world!‚ÄĚ zeg ik. Ze antwoordt met ‚Äúinsha’Allah‚ÄĚ en kijkt me aan met een glimlach. Continue reading

About finding true purpose in life and why a little bit of rest never killed anybody

Dear all,

Yesterday was a special day for me. And since it was so special, I want to share it with as much people as possible. Hence, me writing this in English. I know some of you non-Dutch speakers are really happy right now, since you have been begging me to translate my blog. Well, I’m not gonna do that, but I trust this will be a good second best for you for now. I might change into English in the very near future…

Yesterday marked the day that I became totally aware of¬†my life purpose. Yes, this may sound quite dramatically, but I can’t help it. It’s true. It’s there. So by writing and publishing this, I am going to swing it into the universe so it can grow¬†and help me determine clear future goals that resonate with it. But let me start at the beginning.

The beginning of this week, to be more precize. I’m at Rishikesh, a place up north in India, also known as yoga capital of the world and the place where the Beatles spent a couple of months writing many songs and chilling (the latter being my own good guess, considering the scenery). A place well hidden between mountains and with the mighty Ganges flowing through its centre. A very clean part of the Ganges, especially if you compare it to Varanasi. A clear, running stream of holy water in which many people, including tourists, bath without any fear for bacteria of any kind or physical dead bodies floating around (fingers crossed). A place full of yogis and people who are searching for something, being peace, their soul or spirituality (or a combination of those three, with or without them knowing it). It is probably the cleanest place I visited in India so far, including¬†cleaning trucks riding around several times a day. Add the many organic restaurants, ban on meat and emptiness of the streets after 10 p.m. and you will probably have quite a good idea on why people spend a lot of time here.¬†I am one of those people.

Ok, I have to be honest: I did not anticipate on spending so much time here. But apparently the universe thought it was time for me to slow down. So the morning of my flight from Varanasi to Rishikesh I woke up sick. Feverish. My entire body felt torn down and all my muscles hurt like hell. I quickly thought of cancelling my flight and staying in Varanasi, but the temperature in Varanasi had rosen to a solid 42 degrees Celsius for a couple of days in a row so I could not imagine that being in any way supportive to¬†my recovery. Besides, and probably more important and decisive at that point in time: I was stubborn and wanted to leave Varanasi to go Rishikesh, a place I hoped was cooler and less crowded than Varanasi. Varanasi was special and intriguing but also very ‘in my face’ and extremely crowded, so I needed time to reboot, both physically and mentally. So stubborn as I can be, I went to the airport to catch my flight.¬†There, I almost collapsed. My fever was getting worse and the airconditioning in the airport had¬†an adverse effect. Luckily, I got something¬†against the fever from some very friendly Indigo employees (you rock – thanks!) and survived the journey, also because of the good care I got from¬†a girl I met a couple of weeks ago in an ashram I stayed and I ran into at Delhi airport again (Tamara – much <3! ). Life has a beautiful way of unfolding itself and giving you what you need at that moment. For me, it was getting my ass to Rishikesh and some portion of care on the side.¬†Mission completed.

So here I am. For more than a week already. Luckily, the fever was gone after one day. It was replaced however by a stubborn “Indian belly”. So recovery, including rest and healthy food, is on the menu for me at the moment. The guest house I am staying at has cable tv with many movie channels (#winning) so there is¬†enough to entertain myself with when my body feels weak. However, that doesn’t mean I have been completely quiet for an entire week. My days have been filled with yoga and meditation and I have been feeling tremendous amounts of energy flowing through my body. Some of which were¬†familiar to me, others were new.¬†Very powerful, alive and¬†awake.

And then yesterday morning¬†happened.¬†Perhaps triggered by all the energy of the last two weeks and moments of rest and recovery, perhaps by the massage the evening before, or perhaps by the book I’m currently reading (‘The monk who sold his ferrari’ by Robin Sharma – thank you Rana for the tip!). Nevertheless,¬†that¬†morning, while having a mindful breakfast after a hatha yoga class, it suddenly hit me: the¬†purpose of my life is to share experiences and knowledge! BAM. It struck me right in the face. It was so obvious. Of course. How could I have been so blind? Everything fell into place. All the ideas I had over the last year all had¬†this in common. It is the moving force in my life. I experience and I want to share. I learn and I want to share. I want to share because I care.¬†Because¬†I want to help and support people with my knowledge, insights and stories.¬†We can all use a¬†guiding hand every now and then.¬†A listening and understanding ear. A supportive story to let us know that we are not the only one struggling with something. Struggling with ourselves. A chearleader on the side who chears for your successes,¬†small or big. And yes, I feel this is¬†what I can give¬†to this world¬†and to each of you individually. As a gift, for all of you who need it.

So yes, that’s why I am sharing this – and other – stories with you. But there are other motives underlying this specific story too. For me, it also shows that a¬†little bit of rest never killed anybody. It is sometimes even necessary to clear the path, for example to clear the mind for new insights. And if you don’t do it, your body will give you enough signals and pressure to take that rest. Listen to it. Your body is your best counselor, trust me.

Besides, by sharing this success, I hope to inspire you to share yours too.¬†I believe it is¬†very important to share success too, especially in the Netherlands where we have a culture of ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ (roughly translated: act normal, that is already crazy enough). Many of us are conditioned to¬†pay more attention to the things that are not going right in their lifes instead of all the things that are¬†working for us in our lifes. So by sharing this success I hope to inspire many of you to put yourself and your successes more in the spotlight. Because this is where you belong.

Another thing that I realised while thinking back to what happened, is that there¬†are always people that will take care of you, even if you don’t expect it. All you have to do is be honest about how you feel and just ask. You’ll be surprised. There is so much love in this world. We only have to open our eyes to see it and accept it.

But probably the most important reason for sharing this is that I hope to inspire you to find your life purpose. Because when you find it, everything will finally make sense. It will enable you to build further on that by setting goals that resonate with your life purpose. So you can live your life to the max.

So next thing on my list:¬†setting specific goals. More¬†on that in the future.¬†For now: have an amazing day. Spread the love, spread the power and be yourself. Because you’re worth it.


Perspective: dealmaker or dealbreaker?

Varanasi. Geen enkele plek in India waar ik tot nu toe geweest ben vat het land beter samen. Alles komt hier samen. Alles wat India is. Alles wat India maakt en breekt. Het was heet. Het was vochtig. Het was rijk. Het was arm. Het was religieus. Spiritueel. Ordinair. Luid. Rustig. Koud. Prachtig. Agressief. Open. Uitnodigend. Oordelend. Omarmend. Licht. En donker.

Varanasi is een van de heiligste plaatsen van India. Dit is de plek waar mensen naartoe komen om te sterven en gecremeerd te worden aan de heilige rivier Ganges. Want, zo gelooft men, als je sterft in Varanasi en op de juiste manier gecremeerd wordt en te water wordt gelaten in de Ganges, dan doorbreek je de cirkel van wedergeboorte en kom je (of beter gezegd: je ziel) Рondanks any bad karma you may have had in your life or previous lifes Рin Nirvana. Hemel. Vrij van lijden. Vrij van pijn.


Varanasi is ook de stad van Shiva, een van de belangrijkste goden in het hindoe√Įsme. In de¬†vele tempels die Varanasi rijk is¬†staan vele¬†shiva lingams.¬†Heel simpel gezegd, behelst de¬†shiva lingam (de fallus vormige steen) de scheppingskracht van Shiva, en samen met de¬†yoni (de rand rondom de steen)¬†het samenkomen van het mannelijke en vrouwelijke en de creatie die daaruit voortvloeit.


Kortom: een stad vol energie, die je meeneemt, laat ervaren, en kan laten lijden. India in het klein.

Een van mijn lokale vrienden vroeg me op enig moment wat ik van India vond. Ik vertelde hem mijn indrukken. Over de schoonheid, openheid en authenticiteit. Maar ook mijn uitdagingen. Over de omgang tussen mannen en vrouwen, het beperkende, de geslotenheid. Hij antwoordde daarop heel terecht:

India is like a person. It has good and bad qualities. What you think of it in the end, depends on your perspective: whether you focus on the good or focus on the bad.

Spot on. Niet alleen ten aanzien India. De afgelopen dagen heb ik meerdere malen hierover nagedacht. En gepraat. Conclusie: it is all about perspectief.


Er is geen enkele absolute waarheid die door woorden omschreven kan worden. Zelfs ‘licht’ en ‘liefde’ niet. Ieder van ons heeft een eigen interpretatie, die gekleurd wordt door verleden, ervaringen, cultuur, maatschappelijke normen en omgangsvormen, religie, etc. Dit zorgt ervoor dat alles wat wij ervaren per definitie voor elk van ons uniek is. Wat voor mij iets moois is, kan voor een ander iets pijnlijks zijn omdat het haar (bewust of onbewust) doet denken aan een nare gebeurtenis in het verleden.¬†Hoe wij de wereld om ons heen ervaren, hang dan ook volledig af van hoe wij de wereld (willen) benaderen:

  1. Vanuit positiviteit of vanuit negativiteit?
  2. Vanuit liefde of vanuit angst?
  3. Vanuit kans of vanuit risico?

Dit alles is niets meer en niets minder dan conditionering.¬†Of, anders gezegd: gewoonte van de geest. Ik ben van nature een positief persoon met een “yes we can” mentaliteit. Ik realiseerde me echter dat de zes jaar waarin ik advocaat¬†was invloed hebben gehad op mijn benadering van het (priv√©)leven: ik begon ook in mijn priv√©leven meer en meer in risico’s te denken¬†(en daarmee in beperkingen) dan in kansen. Een ander aspect wat mee heeft gespeeld in mijn ‘versomberde’ benadering is de mainstream media en alle gekleurde en subjectieve berichtgeving die doorspekt is van angst, terreur en negativiteit. Alles in mijn lichaam en geest schreeuwde dat ik hier niets mee kon en wilde. Een van de redenen dat ik bijna anderhalf jaar geleden ben opgehouden met het kijken naar het nieuws en het lezen van reguliere media. Wat ik hiermee wil aangeven, is dat sommige gewoontes in je leven kunnen sluipen zonder dat je er bewust bij stil staat, maar ook dat zodra je er bewust van wordt, je dit kan veranderen.¬†Jazeker, jij ook. Op elk moment. Nu bijvoorbeeld.

Tijdens mijn burn-out¬†heb ik me voorgenomen om de “yes we can” mentaliteit weer vaker naar boven te laten komen. Om het leven weer meer te gaan benaderen van positiviteit. Om angst¬†geen hoofdrol meer te geven in mijn leven. Dagelijks oefen ik hierin.¬†Bijvoorbeeld¬†op dit moment, terwijl¬†ik deze blog aan het schrijven ben. (“Hallo, angst voor afwijzing! Leuk dat je komt kijken maar er is geen plek op het podium voor jou vandaag”) Want net zoals alle nieuwe (of verloren) vaardigheden, baart oefening kunst. De kracht van herhaling. Zo ook met positiviteit. Ik nodig jullie hierbij dan ook uit om te oefenen.¬†Probeer het positieve in elke situatie te zien en de les uit elke gebeurtenis te halen. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Echt waar. Het is alleen een kwestie van perspectief en benadering.

Ik beloof je: dit gaat je interessante lessen opleveren. Je gaat jezelf beter leren (her)kennen. En je staat positiever in het leven, wat je vervolgens ook weer uitstraalt op andere mensen. Win-win situatie hier. En als kers op de taart, draagt het ook nog eens bij aan een gelukkiger leven met minder zorgen. Wie wil dat nou niet? Ik ga in ieder geval weer aan de slag.

Dikke doei en tot snel! ‚̧



Thar desert inspirations


De nacht

De nacht
In al zijn donkerheid
Zijn zwaarte
Soms zo donker dat de vraag naar licht wegebt
Wegebt naar vergeten oorden

Die nacht
Zelfs dan zijn er sterren die doorbreken
Soms maar een
Soms een paar
Maar als je goed kijkt, ja dan zijn ze er
Soms verstopt
Klaar om te schijnen
Maar tegengehouden

Tot ze dan toch de stap wagen
En tevoorschijn komen
Gaan glinsteren

Er is altijd licht

Soms ver weg
Vaak dichtbij
Dichterbij dan je denkt
Dichterbij dan je voelt
Soms nog een keer kijken
Soms kijken op een andere plek
Zelf maken
Zelf zijn

We zijn allemaal sterren
De nacht hoort erbij
Ooit een ster zien schijnen in het licht?

Zonder donker geen licht
Geen licht zonder donker
Die nacht, die kunnen we aan
Jij en ik