Ik loop door een straat

Vastzitten. Blokkades. Denk ik. In mijn hoofd. Ik voel veel onrust. Emoties. Zorgen en piekeren. Gedachtes die van de ene kant naar de andere kant vliegen. Ik kan ze plaatsen, ik herken ze. Het is niets nieuws, maar toch kost het energie.

Ga ik de juiste kant op?
Wil ik dit pad bewandelen?
Loop ik weer in hetzelfde gat?

Er komt een gedicht op dat eens werd voorgelezen tijdens de mindfulness training. Uit het Tibetaanse boek van Leven en Sterven:

Ik loop door een straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik val erin.
Ik ben verloren…ik ben radeloos.
Het is mijn schuld niet.
Het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is mijn schuld niet.
Het duurt nog lang voordat ik eruit ben.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er weer in…het is een gewoonte. Mijn ogen zijn open.
Ik weet waar ik ben.
Het is mijn schuld.
Ik kom er direct uit.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik loop eromheen.

Ik loop door een andere straat.

Ik realiseer me dat ik door dezelfde straat loop. De belangrijkste vraag hier is: val ik in het gat, loop ik eromheen of kies ik een andere straat?

Wat is het gat hier? Het voelt voor mij alsof het gat staat voor kiezen voor zekerheid. Een gewoonte die lange tijd in mijn leven onbewust een (te) grote rol in mijn leven heeft gespeeld. Het gat voelt als de comfort zone. De zone waarin ik wist wat ik deed omdat ik het vaker had gedaan en omdat ik er goed in was. De zone waarin het veilig was. X, Y, Z. Ik wist wat er kwam. Controle. Inkomen. Kennis. De mensen die erin voorkwamen, de karakters en rollen op het toneel. Mijn rol. Mijn plaats. Enige kanttekening: het was nooit wie ik echt was. Het voelde altijd als ik kleding aan had die me niet paste. Alsof ik me probeerde te wurmen in dat net te kleine jurkje. Of dat ik werd gepropt in een vooropgezette mal. One size fits all. But not me.

Vorig jaar besloot ik bewust hier afscheid van te nemen. Tijdens het reizen voelde ik vrijheid. Ruimte. Authenticiteit. Verbinding. MeZelf. Bij terugkomst dacht ik dit toch mooi vast te kunnen houden. Maar de waardes van de Westerse samenleving zijn anders dan de waardes van de reizigers in het Verre Oosten. De confrontaties met vragen, oordelen en het oude leven zijn continu aanwezig. Het voelt soms zo zwaar. Het voelt nu zo zwaar.

Ik voel zoveel strijd in mezelf. Enerzijds wil ik mezelf voor de volle 100% in de wereld zetten, zonder masker, zonder rol. Just me, op welk moment dan ook. Anderzijds ben ik (blijf ik) bang voor de afwijzing. Voel ik me bang voor het onzekere en onbekende. MeZelf laten zien voelt zo extreem kwetsbaar. Want dit is zonder censuur. Dit is zonder muur. Dit is wat het is. Op dit moment.

Ik vind het moeilijk om de stemmen in mijn hoofd, de oordelen, de mogelijke oordelen van anderen los te laten. Te laten zijn voor wat het is. Geen absolute waarheden, maar slechts opnames, gebaseerd op verleden, angst, eigen pijn. Ik zie dit, maar toch kan het me in de greep houden. Blokkeren. Het zorgt ervoor dat ik soms niet weet of ik moet handelen en hoe ik moet handelen. Neem bijvoorbeeld het schrijven van dit stuk: wel of niet online zetten? Willen mensen nog naar workshops komen of gecoacht worden door iemand die het zelf soms ook helemaal niet weet? Mijn innerlijke Zelf schreeuwt nu heel hard: JA! JE BENT OOK MAAR EEN MENS! Ik lach door mijn tranen heen. Ja. Ik ben ook maar een mens.

Ik voel dat kwetsbaarheid mijn missie is. Ik voel dat mijn boodschap is dat iedereen zichzelf mag zijn, zonder muurtjes, zonder rollen, gewoon jezelf. Wat dat dan ook is op welk moment.

Er is wat er is. En dat is wat er is. En dat wat het ook is, mag er zijn. Emoties, onrust, stilte, oordelen. Want pas op het moment dat je het er laat zijn, kan het naar de oppervlakte komen. En pas als iets naar de oppervlakte komt, kan het zachter worden. Kleiner worden. Totdat het overgaat. Want dat doet het altijd. Niks is voor altijd. Maar door te denken dat het voor altijd zal zijn, zal het voor altijd aandacht vasthouden. En daardoor er ook vaker zijn. Waardoor je weer denkt dat het voor altijd er zal zijn. Maar dat is een illusie. Een hersenspinsel, niks meer. Geen absolute waarheid. Want alles wat er is heeft de structuur van een golf: het komt op, het wordt groter, groter, grootst – pats! En dan vermindert het, zodra het aankomt bij de kust. Aan de oppervlakte.

Ik weet hoe het voelt om niet jezelf te kunnen zijn.Om het gevoel te hebben dat je jezelf anders voor moet doen, uit angst om anders afgewezen te worden en (denken) niet de liefde te ontvangen waar je eigenlijk zo hard naar verlangd. Zoveel van ons zitten (onbewust) vast in het overlevingsmechanisme van aanpassen. Jezelf aanpassen aan een situatie of persoon om niet afgewezen te worden. Geen pijn te voelen. Geaccepteerd te worden. Want we weten allemaal wat er kan gebeuren als we het niet doen. En dat willen we niet. We willen onszelf beschermen tegen deze (oude) pijn. Maar het is niet de pijn van nu. Het is pijn van het verleden. Realiseer je je dat? Je kan deze schakel doorbreken! Ik realiseer me dat elke keer weer als ik het ervaar. Ik realiseer ik het nu weer opnieuw. Tegenwoordig herken ik het gemakkelijker, dat gat in het trottoir. Ja, misschien is dat wel het echte gat wat ik nu zie. Wat ik nu ervaar. Die oude overlevingsstrategie. Aanpassen.

Ik besluit door een andere straat te lopen.

Advertisements

11 thoughts on “Ik loop door een straat

  1. Er zijn vele straten richting hetzelfde doel…. en vanuit omgekeerd perspectief vertrokken zijn er vele wegen vanuit hetzelfde doel naar……
    Het zwarte gat is angs voor verlies van identificatie met iets ouds….

    Herkenbaar in alle emotionele woelingen die je beschrijft is voor mij de “strijd” tussen de filosofie van het Oosten ( gericht op de illusie van Verlichting) waarbij de menselijke maat onbelangrijk en ondergeschikt is én de Westerse filosofie waarbij innerlijke regie en eigen verantwoordelijkheid vertrekpunt is, van waaruit je bestaande straten kunt belopen en ook je eigen straat weg kunt bouwen, kunt creëren, vanuit de Bron.

    Essentie (liefdestrilling) is Openhartige Aanwezigheid bij alles wat is….
    BewustGewaarzijn (het ervaren)… waarin alles verschijnt en verdwijnt…. alles omarmend….
    Helene Roerich ( echtgenot van Nicolas Roerich) beschrijft deze directe straat/route bv prachtig in haar Agni yoga
    (levende ethiek).

    Welke straat je ook kiest….. blijf je Gewaar van je vertrekpunt!
    Succes met alles 🙂

    💕
    Annet.

    Liked by 1 person

  2. Dankjewel lieve Jana voor je openheid, echtheid en kwetsbaarheid!! Weeral heel inspirerend! Hier is mied en jracht voor nodig en dat heb jij!! Veel succes met alles!! Xx, Katrien

    Liked by 1 person

  3. Zo herkenbaar, ook ik weet welke straat het niet meer mag zijn en heb nieuwe straten voor me liggen. Maar ik sta nog heel angstig op het kruispunt. Ik vertrouw erop dat ik vol moed een betere weg in zal slaan, maar mijn kwetsbare ik heeft het, zolang die keuze niet helemaal achter me ligt, heel zwaar…. Je woorden geven warmte. Dank je

    Liked by 1 person

    1. Dank je wel voor je openheid lieve Sara. Ik voel je ❤ Angst op het kruispunt is heel herkenbaar en denk ik ook normaal. Voor mij zit daar vaak angst voor het onbekende achter. De oude weg ken je immers en voelt vertrouwd (ondanks de gaten), de nieuwe weet je niet wat die je gaat brengen (of wie jij zal zijn op die weg). Blijf vertrouwen op jezelf, jij bent je eigen beste raadgever! You can do this 🙂

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s