Uit de kist

Afgelopen maandagavond was ik aanwezig bij het Depressiegala, een inspirerend event georganiseerd door de Mental Health Foundation om het taboe rondom depressie te doorbreken. De avond was flashy en showbiz (want ja, het wordt uitgezonden op tv), maar tegelijkertijd kwetsbaar, eerlijk en open. Depressief zijn is, heel simpel gezegd, niet leuk, rauw en zwaar, maar vooral erg eenzaam en donker. Dat weet ik uit eigen ervaring.Mijn affiniteit met het Depressiegala gaat verder dan het ondersteunen van bewustwording rondom psychische “onzichtbare” ziektes. Tijdens mijn middelbare schoolperiode kende ik verschillende depressieve periodes. Het feit dat het Depressiegala dit jaar speciaal gericht was op jongeren tussen de 13 en 18 jaar raakte mij dan ook. Net zoals de verhalen van de mensen die aan het woord kwamen – middels woord, zang en dans. De verhalen riepen emoties op, terugdenkende aan die donkere periodes. Die dagen dat ik als een schim door school bewoog, zonder enig besef van wat er om me heen gebeurde. Die dagenlange huilpartijen en momenten dat ik niet uit bed wilde komen. Het gevoel niks waard te zijn. Niemand die op me zat te wachten. Die maandagavond biggelden de tranen op meerdere momenten over mijn wangen.

Maar ik had geluk. Met de juiste hulp ben ik er bovenop gekomen. Ben ik er nog. In tegenstelling tot sommige anderen, voor wie de hulp te laat kwam (of überhaupt niet). Zij, die als uitweg slechts de dood zagen. Geen zin meer in leven. Geen zin meer in zichzelf. Geen zin meer. Ik realiseer me dat elk verhaal dat naar buiten wordt gebracht rondom depressie, het taboe kan doorbreken en anderen kan helpen om ook naar buiten te komen en de juiste hulp te krijgen. “Uit de kist” werd grappig opgemerkt tijdens een van de optredens. Hierbij kom ik ook uit de de kist. Als ondersteuning voor iedereen die (on)zichtbaar een depressie heeft.

Hallo, mijn naam is Jana en ik heb een depressie gehad.

Sommige dagen, als ik merk dat de somberheid om te hoek komt kijken, ben ik bang. Bang dat het weer een keertje terugkomt. Depressie is een sluipmoordenaar, afwachtend in een hoekje, totdat het zijn kans kan slaan. Ik ben me ervan bewust dat ik “talent” heb voor psychische aandoeningen. Zo werd het maandagavond genoemd. Dit “talent” zorgt ervoor dat ik me meer bewust ben van het risico, maar ook van de tekenen aan de wand. Dezelfde tekenen hebben ervoor gezorgd dat ik zelf aan de bel heb getrokken bij mijn burn-out. Ik herkende ze. Van vroeger. En ik wist dat er iets aan de hand was. Het “talent” heeft er ook voor gezorgd, dat ik ondertussen meerdere malen “geoefend” heb, in verschillende “takken van sport”. Door het oefenen heb ik elke keer weer nieuwe tools in handen gekregen die me kunnen helpen bij het aangaan van donkere dagen. Tools die ik dankbaar toepas, elk moment dat het nodig is. Want somberheid en piekeren, dat zijn twee andere dingen waar ik op momenten een “talent” voor lijk te hebben 😉 gelukkig weet ik nu hoe ik daar doorheen kan. Voor mij werkt wandelen, meditatie, een (cheese of choco) taartje op zijn tijd, een knuffel van mijn vriend of vriendinnetjes, maar vooral zelfliefde en acceptatie. Acceptatie dat dit moment nu even minder is, dat ik het even niet weet, dat ik onzekerheid ervaar. Het is wat het is. En het volgende moment kan het zomaar weer anders zijn. Is het altijd ook weer anders. Want niets is voor altijd.

Alles gebeurt met een reden. Ook dat weet ik uit eigen ervaring. Ik vertrouw erop dat de reden zich aan zal dienen, ergens in de toekomst. Alles wat er gebeurt ondersteunt ons in ons persoonlijke pad van zelfontwikkeling. Dat vertrouwen, dat helpt me door die momenten. Dat vertrouwen, dat zorgt ervoor dat ik dit verhaal naar buiten ben. Ik wil hiermee andere mensen een hart onder de riem steken. Ze zijn niet de enigen. Ze zijn zelfs een van de velen.

1 op de 15 jongeren heeft een depressie.
1 op de 20 volwassenen heeft een depressie.

Lieve depressieve jij, ik wil je heel graag dit zeggen (en knoop het goed in je oren!):

Je bent niet alleen.
Je bent niet overbodig.
Je hoeft je niet te schamen.
Je bent perfect, precies zoals je bent.
Je bent het waard om te leven.
Echt waar.

Herken de signalen, check www.omgaanmetdepressie.nl en praat erover. Heb je niemand in je directe omgeving, neem dan contact op met Sensoor, de grootste organisatie in Nederland die dag en nacht emotionele ondersteuning op afstand biedt:

0900-0767 (5 ct/m)
www.sensoor.nl

You can do this 🙂

Ps. Het Depressiegala wordt maandag 23 januari 2017 om 22:00 uur uitgezonden op NPO1.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s