Waarom een BVA’tje op z’n tijd precies dat is wat jij nodig hebt

De BVA: Bewust Vrije Avond. Al een tijdlang zie ik het steeds meer om me heen. Een ontwikkeling die ik alleen maar kan aanmoedigen. Waar vroeger iedereen maar altijd ‘druk’ was (of wilde zijn), is het nu steeds gebruikelijker om een avondje bewust niks in te plannen. Om even op te laden. Of om gewoon even wat ‘me time’ te hebben. De moderne variant van een avondje op de bank in je pyjama met een zak chips bestaat nu uit een avondje Netflix met kokoswater en worteltjes met humus. FOMO (Fear of Missing Out), move away!

unnamed

Hoe gaat het met je? Ja goed, druk!

Al enkele jaren verbaas ik me erover dat het antwoord goed negen van de tien keer gecombineerd wordt met het woord druk. Is druk zijn een teken van goed voelen? Moet je druk zijn om een fijn leven te hebben? In een grote stad als Amsterdam lijkt dit bijna wel het geval. Als ik een afspraak met vrienden probeer in te plannen, krijg ik data in oktober over de app. Midden september. Ok, ik realiseer me ook dat ik wellicht wat meer vrije tijd heb momenteel dan anderen, maar vraag me dan toch af waarom mensen als ze een last-minute date proberen te maken, vaak beginnen met de woorden je hebt vast al plannen voor dit weekend, maar mocht dat niet het geval zijn… Ik herken het wel hoor. Enkele jaren geleden deed ik dit ook. Ik had mijn agenda vol staan tot het einde van het jaar en voelde me daar goed door. Geliefd door. Gewild door. Een druk sociaal leven stond voor mij gelijk aan een gebalanceerd leven. Ik was een kei in multitasken en multisocializen. Drie afspraken op een avond? Geen probleem! Deze social butterfly vloog van de ene plek naar de andere. Op enig moment voelde echter steeds meer activiteiten als een ‘moetje’.

Had ik echt zin om die vage kennis van een paar maanden geleden te meeten voor een koffie?

Hmmm die afspraak van een paar maanden geleden kan ik nu echt niet meer afzeggen… maar ik voel toch echt griep opkomen…Hup nog een aspirientje erin en het bij appelsap houden vanavond.

Allemaal gedachten die op verschillende momenten in mijn hoofd spoken. Misschien herken je ze wel. Willen is veranderd in moeten. En moeten voelt als een verplichting. Wat zouden ze wel niet zeggen of denken als ik last-minute afzeg? Ik voelde ook altijd sterkte irritatie als de andere kant dit wel deed. Totdat ik me realiseerde dat het niet irritatie was, maar jaloezie. Want ik wilde ook gewoon weleens afzeggen. Schijt hebben aan wat de ander daarvan dacht. En realiseerde me dat ook daar onzekerheid van mijn kant zat. Dat ik bang was van wat andere mensen ervan zouden denken. Of erover zouden zeggen. Dat ze me daarom niet meer aardig zouden vinden en nooit meer met me af wilde spreken. Verhalen over me zouden verspreiden. Het kleine meisje, dat vroeger gepest was en niet afgewezen wilde worden, kwam telkens weer naar boven. Samen met het mechanisme dat ze had ontwikkeld om zich te beschermen tegen de pijn: pleasen. Want als je het anderen naar hun zin maakt, zullen ze je niet afwijzen, dat is wat zij zichzelf had aangepraat. En dat verhaal was ondertussen een eigen leven aan het leiden. En aan het lijden.

Hoe meer ik mezelf leerde kennen en van mezelf leerde houden, hoe minder afspraken ik wil(de) maken en hoe meer tijd ik met mezelf wil doorbrengen. Zes maanden alleen reizen was dan ook een ontdekkingstocht met mezelf, waarin ik contact met anderen bewust op een laag pitje heb gehouden. Ik heb me daardoor verschillende dingen gerealiseerd.

Ik wil alleen tijd doorbrengen met mensen waar ik energie van krijg

Je kent ze wel: die mensen die altijd maar klagen of altijd alleen over zichzelf en hun eigen problemen willen praten. Die pas na een uur ‘eenzijdig verkeer’ een keertje he, maar hoe gaat het eigenlijk met jou? vragen om vervolgens jouw antwoord te ge- (of, beter gezegd, mis-)bruiken om direct weer over te schakelen op zichzelf (Nou ik had toch precies zoiets meegemaakt! Moet je horen…). En wees nou eens eerlijk naar jezelf: als deze afspraak (eindelijk) is afgelopen, loop je dan weg met veel of weinig energie? Ik gok op het laatste. En ik gok ook dat je blij bent dat het voorbij is. En dat je met jezelf afspreekt dat dit echt de laatste keer is dat je met hem of haar afspreekt. Om vervolgens toch Was echt supergezellig, snel weer een keertje! terug te sturen via de app. Herkenbaar? We doen het allemaal wel eens. En soms vaker dan eens. Waarom blijven we toch afspreken met personen die energie uit ons trekken? Soms doen we het om niet over te komen als een asociaal persoon. Want je zegt toch niet: eh, nee eigenlijk heb ik geen zin om af te spreken omdat je energie uit me trekt? Nee zeggen blijft toch een gevoelig puntje op dit vlak. Terwijl jij degene bent die de regie hebt over je eigen (sociale) leven. Ok, soms heb je inderdaad de ‘moetjes’ die samenhangen met (zakelijk) netwerken, maar waarom zou je dat in je sociale leven ook nog doen? Elke keer als je ‘nee’ zegt, zeg je ‘ja’ tegen jezelf. Sociaal contact hoort energie te geven. Verbinding. Gezelligheid. Geen uitputting. Keep that in mind.

Ik wil afspraken in de toekomst zo veel mogelijk vermijden

Hoe kan je vandaag weten of je over drie weken genoeg energie hebt om ‘s avonds te eten met die ene vriendin? Of dat je überhaupt zin hebt om tussen de mensen te zijn? Door last-minute te plannen loop je misschien het risico dat vriendin A geen tijd heeft, maar wellicht heeft vriend B dat dan weer wel. Of neem je jezelf op date naar die tentoonstelling. Het bespaart je in ieder geval wel het verlies van energie door op een avond dat je eigenlijk vroeg naar bed wilt gaan, jezelf nog eens vol stopt met cafeïne om wakker te blijven en bier om gezellig te blijven. Gevolg: een kater en een korte nacht. It’s all about battery control. En waarom zou je dat alleen maar toepassen bij je mobieltje?

Alleen zijn is nooit alleen

Alleen zijn is het nieuwe samen zijn. Met jezelf en alles waar dat uit bestaat. Je gedachten, gevoelens en sensaties. Jij bent een supergaaf persoon, dus waarom zou je daar niet alleen mee willen zijn? Ik herinnerde mezelf uit die superdrukke periode dat ik nooit alleen wilde zijn. Want dat vond ik saai. Achteraf gezien, realiseerde ik me dat ik het niet saai vond, maar dat ik niet genoeg van mezelf hield en mezelf niet accepteerde om tijd met mezelf door te willen brengen. Dat gun ik oprecht niemand. Maar het komt helaas wel vaker voor. Door allerlei oorzaken kan het zo zijn dat je jezelf niet zo leuk of lief vindt. Als ik je een tip mag geven: ga daarmee aan de slag, al dan niet met professionele hulp (afhankelijk van hoe diep het zit). Want met jezelf door een deur kunnen is echt een van de grootste kado’s die je jezelf kan geven. Voor mij heeft dit veel met oordeelvrije acceptatie te maken: acceptatie van wie ik ben op welk moment dan ook en zonder oordeel daarover. We hebben allemaal onze licht- en schaduwkanten en dat zal nooit veranderen. Perfectie is een utopie en het gras is altijd groener aan de overkant. Vergeet alleen niet dat het gras ook altijd anders is aan de overkant. Niemand van ons is gelijk (overigens niet te verwarren met gelijkwaardig; want dat zijn we wel!). En dat is maar goed ook. Zou het niet saai zijn met allemaal kant-en-klare robotmensen die over alles hetzelfde denken en altijd hetzelfde doen? We zijn allemaal authentieke mensen die met een authentieke missie hier op aarde zijn. Vergelijken heeft dan ook nul zin. So stop doing it.

Kortom: het is helemaal okidoki om 1) geen zin te hebben om iets te doen, 2) een avondje alleen thuis op de bank te zitten en 3) een zak chocoladepepernoten (busted – my guilty pleasure) naar binnen te werken terwijl je seizoen 2 van Narcos aan het binge-watchen bent. Het maakt je geen minder mens, mensen vinden je niet suf (want we willen het stiekem allemaal ook vaker doen) en je laadt jezelf op voor momenten dat je die (extra) energie beter kan gebruiken. Je bent namelijk veel te leuk om jezelf op te branden met momenten die je over vijf jaar al vergeten bent. Dus kies voor jezelf, koop een nieuwe pyjama en plan een BVA’tje.

Voordelen:

  • meer tijd over om te besteden aan mensen en dingen die er voor jou toe doen en die/wat je leuk vindt;
  • een opgeladen batterij voor als je een keertje die (extra) energie nodig hebt;
  • een betere relatie met jezelf, waardoor je leert waar je behoeftes liggen en waar je grenzen liggen, plus deze leert aangeven (hoe vaker je het doet, hoe gemakkelijker het wordt).

Advertisements

One thought on “Waarom een BVA’tje op z’n tijd precies dat is wat jij nodig hebt

  1. Mooi geschreven Jana.
    Alleen zijn is nooit alleen. Dat klopt.
    Alleen zijn is niet per se eenzaam zijn. En in een relatie (in welke vorm dan ook), kan je ook eenzaam zijn.
    Dank je! 💕💕💕

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s