Waarom een potje janken op zijn tijd misschien wel precies is wat jij nodig hebt

Laatst heb ik een ouderwets potje gejankt. Met van die hoge uithalen, diepe snikken en zakdoeken vol snot. Juist ja. Zoals het hoort. Ik voelde me moe maar voldaan na afloop, alsof al het leed van de wereld met mij naar buiten was gekomen. Leeg, fris en schoon van binnen, alsof de schoonmaker net was langs geweest.

14658433_10153985646472960_464583214_n

Waarom huilde ik? Het had van alles kunnen zijn. En dat was het wellicht ook. Precies weten doe ik het eigenlijk nooit. Ik weet alleen dat de hormonale staat van huishouding op dat moment perfect dienst deed als ontstekingsmechanisme. Op, ahum, bepaalde dagen van de maand kan ik namelijk momenten van verlaagd emotionele weerstand ervaren. Bij het minste geringste kan het dan raak zijn. Ik ben gewoon extreem gevoelig en tijdens deze dagen nog een beetje extra. Top. Bewustwording is de eerste stap. Acceptatie de tweede. Maar nu nog het proces doorstaan. Dat gaat de ene keer beter dan de andere.

Lieve mannen (en vrouwen die dit niet per sé herkennen bij zichzelf), stop nou niet met lezen omdat je denkt ‘Leuk, Jana, maar niet op mij van toepassing, die maandelijkse perikelen’, want ook jullie hebben vast wel van die momenten waarop je het liefst alles bij elkaar zou willen schreeuwen, slaan of beuken. Of tien zakken chips of koekjes zou willen leegeten. Die momenten waarop je je klote voelt en voelt dat er (niet altijd even verklaarbare of plaatsbare) ongemakkelijke energie in je lichaam zit die eruit wilt. Ook voor jullie wordt dit stuk nog interessant, trust me. Want dit stuk gaat eigenlijk veel meer over het belang van het loslaten en uitten van (uitdagende) emoties. En dat is iets waar we allemaal wel eens mee te maken hebben.

Let. It. Go.

Terug naar de bewuste dag. Deze keer was er een voor in de boeken. Net als de rest van Nederland was ik in de ban van een flinke verkoudheid en griepverschijnselen, “vanwege de plotselinge omslag van het weer” (aldus mijn omgeving). We all know the body is connected to the mind, dus een verzwakte lichamelijke weerstand heeft over het algemeen invloed op de mentale en emotionele weerstand van een persoon. Tel daar ook nog een druk weekend bij op met weinig me-time en je hebt het recept voor een potje Janken met een hoofdletter J. Ik voelde het al aankomen, had de dag ervoor ook al een pre-huilpartijtje met mezelf waarin ik alvast een beetje aan het oefenen was geslagen, en toen voelde ik dat het tijd was voor de grande finale.

Ik ben in mijn bed gaan liggen (de voordelen van thuiswerken), heb de deken over mijn hoofd getrokken en liet alles gaan. Want dat, lieve allemaal, is oprecht het fijnste wat je op dat moment kan doen voor jezelf en het grootste cadeau wat je jezelf kan geven. In het begin voelt alles laten gaan misschien een beetje ongemakkelijk (vooral als je niet op een plek bent waar je je veilig genoeg voelt om dat te doen) maar het wordt gemakkelijker. Het kost bovendien veel minder energie dan het opkroppen en jezelf voordoen als iemand waarmee het hartstikke goed gaat. Zoek desnoods een rustig plekje uit, zoals een wc, of doe je kamer even op slot en het lampje op rood.

You are not your thoughts

Tijdens het huilen zullen gedachten door je hoofd gaan, variërende van ik mag niet huilen, want big girls / big boys don’t cry, ik stel me aan, ik mag niet klagen tot dit houdt nooit meer op, ik voel me alleen, ik schaam me, en ik voel me onbegrepen (en alle variaties daarop). Je hebt waarschijnlijk een oordeel over jezelf en dat is ok. It’s all part of the process. Het kan donker worden, het kan heftig worden, maar probeer daarbij altijd twee dingen te onthouden:

You are not your thoughts.

It will always end.

Per dag gaan er duizenden gedachten door ons hoofd. Soms zijn we ons bewust van wat er voorbij gaat, soms wat minder. Je bent echter niet wat je denkt. Gedachten zijn niks meer of minder dan dingen die je opmerkt met je zintuigen, gerelateerd aan verleden of toekomst. Je ziet een bekende, denkt ‘he, die ik ken ik’ (uit het verleden) en op het moment dat je dat denkt is het moment al voorbij. Jij hebt zelf de keuze of je tijd wilt besteden aan een gedachte. Als je geen tijd besteedt eraan, gaat de gedachte vanzelf weg. Altijd. Ik vergelijk het graag met de band in een sushi restaurant waar bakjes met gerechten op voorbijkomen. Je zit op een stoel, op een afstand van de band. De bakjes komen voorbij en jij hebt de vrijheid om wel of niet een bakje van de band af te pakken. Als je het bakje niet pakt, gaat het bakje weer voorbij. Ik benader gedachten op precies dezelfde manier. Ze komen en gaan, en ik heb de keuze of ik me wil laten meeslepen. Dus, tijdens je huilbui, als die onrustige gedachten door je hoofd spoken, probeer dan als een toeschouwer stil op je stoel te blijven zitten en laat de bakjes maar aan je voorbij gaan.

De kracht van laten gaan

Waarom laten gaan? Omdat de emoties anders in je lichaam gaan vastzitten. Dit kan op de langere termijn lichamelijke en geestelijke klachten op gaan leveren. Overigens is het huilen absoluut niet de enige oplossing. Er zijn ook andere manieren die kunnen helpen om emoties uit je lichaam te krijgen op het moment dat je onrust ervaart, zoals bijvoorbeeld (een combinatie van) wandelen, sporten, praten, tekenen, schrijven, schreeuwen, stampvoeten, op een kussen slaan of een massage nemen. Vergeet daarbij nooit om lief voor jezelf te zijn (en blijven). Het heeft geen nut om jezelf nog meer te kwellen of pijn te doen. You’re a human being with emotions. Punt. Niks meer en minder. Emoties kan je vergelijken met energie in beweging. En energie in beweging heeft meer baat bij een uitlaatklep dan aan muren die de energie tegenhouden. Zorg zelf voor die uitlaatklep en gun jezelf de ruimte en tijd om te uiten. Het is aan jou om te bepalen wat passend voelt voor het moment dat je ervaart. Belangrijkste is dat je de emoties toelaat om eruit te komen. En soms een beetje geduld hebben, want soms laat het moment nog even op zich wachten. Wat bij mij weleens helpt als ik voel dat er wat uit mag, maar dat nog niet helemaal eruit wilt, is muziek opzetten die me emotioneel raakt, zoals de muziek van Ludovico Einaudi. Succes gegarandeerd.

Kortom, een lekker potje huilen loont. Het zorgt ervoor dat onrust en donkere emoties je lichaam en geest kunnen verlaten, het lucht op en je creëert er ruimte mee in je lichaam en geest. Bovendien geeft het ook meer ruimte voor de “leukere” emoties om zich te laten gaan. Je zou het eigenlijk kunnen zien als een vorm van emotionele detox. En zo bekeken wordt elke emotional rollercoaster toch weer een stukje draaglijker.

14741046_10153985644577960_1623568636_n

Advertisements

2 thoughts on “Waarom een potje janken op zijn tijd misschien wel precies is wat jij nodig hebt

  1. Sushi band! Yes! 😀😀😀
    Deze verhaal kwam precies op tijd (afgelopen weekend
    Wat a timing!!!!
    Dank je, Jana!
    Ik ga altijd achek de piano zitten spelen. Mijn motti-wat Is ook gebeurt -muziek neemt niemand van mij af!!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s