Hello Amsterdam, I’m back!

IMG_5358[1]Nederland, ik ben er weer! Ik heb even moeten zoeken, maar na 31 jaar kan ik eindelijk zeggen dat ik mezelf (terug) gevonden heb. Of, in ieder geval: mezelf op dit huidige moment. Morgen kan weer anders zijn. Maar ik weet nu in ieder geval hoe ik bij mezelf moet komen. Mag komen. Kan komen. Op meer dan één manier. Mijn manier.

Het leven is een interessant iets. Op het moment dat we geboren worden is elk van ons puur, zonder grammetje (bewuste) geschiedenis en bagage. Maar hoe langer we op deze wereld zijn, hoe meer laagjes er om ons heen worden gecreëerd en rollen worden gespeeld, al dan niet sporen achterlatende op de pure zelf. En beetje bij beetje raak je jezelf dan kwijt. Sommigen meer dan anderen, sommigen vaker dan anderen. De puurheid, die we bij onze geboorte hadden, die onschuldigheid, die onbekommerdheid en die onveroordeeldheid, die verdwijnt langzaam. Hoe ouder we worden, hoe “volwassener” we denken dat we ons moeten gedragen (wat is dat überhaupt, “volwassen”?). We worden langzaam een rol, die verandert naar gelang de situatie: vriendin, partner, moeder, zoon, leraar, baas, en kunnen verwijderd worden van onszelf, de pure kern. ‘Jezelf even kwijtraken’, noemen we dat ook wel.

Ik herinner me dat ik lange tijd in de veronderstelling heb geleefd dat ik niet op elk moment van de dag authentiek kon zijn. Tijdens mijn werk werd me geleerd om me op een bepaalde manier te gedragen richting cliënten. Aangezien ik jong en vrouw was, liep ik het risico om niet serieus genomen te worden als ik informeel taalgebruik gebruikte tijdens besprekingen, werd me al vroeg als advies meegegeven. Ik begreep (en begrijp) dit (nog steeds) niet (al helemaal niet omdat ik van mening ben dat aanpassen aan je gesprekspartner nog steeds de beste manier voor verbinding en daarmee vertrouwen is), maar aangezien ik nog jong en bovendien onzeker was in de eerste periode tijdens deze eerste serieuze baan nam ik toch maar dit advies ter harte, ook gezien de afhankelijkheid ten aanzien van de persoon in kwestie in het kader van (hopelijk) een goede beoordeling in de toekomst. Want ik wilde immers medewerker worden na drie jaar stage. Ik had op dat moment eigenlijk al kunnen voorzien dat er voor mij geen lange toekomst in de commerciële internationale advocatuur was neergelegd. Ik genoot van de manier van werken, mijn collega’s en de uitdagende zaken, en bleek bovendien ook nog eens goed te zijn in wat ik deed, maar mijn hart ging niet sneller kloppen van jurisprudentieonderzoek of urenlang gedetaileerd precedenten doorspitten om te zoeken naar het perfecte woord dat gebruikt kon worden in een bepaling van een overeenkomst. Ik zag collega’s tijdens hun vakantie werken aan een juridisch artikel of een juridisch cv door middel van onderwijs en lezingen geven, terwijl ik erg hard mijn best deed om buiten werktijd juist niks met de commerciële advocatuur te maken te hebben. Ik groeide erg hard in mijn rol als ‘de Zuidas advocate’, maar kwam er langzaam maar zeker ook achter dat het een rol was die me niet op het hart geschreven was. Toch heeft dat een tijdje geduurd. Het leven van ‘work hard, play hard’ was een interessante en uitnodigende, en bovendien erg verlijdelijk. Na jarenlang als student te hebben geleefd, kreeg ik opeens een riant salaris op mijn rekening gestort dat bij start al hoger was dan modaal en in de jaren dat ik werkte alleen nog maar hoger werd. Ik kon me opeens dingen veroorloven waarvan ik vroeger alleen maar kon dromen en die ik zonder blikken of blozen kon betalen zonder me druk te maken over of ik morgen nog de huur kon betalen. Voor vakanties hoefde ik mijn vakantiegeld niet te gebruiken en meerdere keren per week uit eten en uitgaan waren ook geen probleem. Kortom: ik leefde het leven van een yup (young urban professional) in Amsterdam “zoals het hoorde”. Voor de duidelijkheid: ik genoot ervan met volle teugen en heb er tot op de dag van vandaag nul spijt van. Ik heb er megaveel van geleerd (op inhoudelijk en persoonlijk vlak) en had het nodig om te komen waar ik nu ben. En kon er zeker ook wat van mezelf in kwijt. En vond (en vind) er ook zeker wat van mezelf in terug, nu nog steeds. Ik kan nog steeds genieten van uit eten gaan en vakanties, en geloof nog steeds in stoom afblazen na hard werken, maar merk wel dat de rol van ‘Zuidas advocate’ er een is die ik met een glimlach vaarwel zeg. Het moment dat ik me realiseerde dat ik voor de prijs van een Chanel 2.55 tas (waarvan ik overtuigd was dat ik die ging kopen aangezien ik medewerker was geworden) ook vier maanden in Azië kon reizen zal ik nooit vergeten. Ik besloot om het geld niet in deze klassieke designer bag te investeren, maar in mezelf en in ervaringen. Het geld ging dan ook op de spaarrekening voor de wereldreis.

Het laatste jaar voordat ik thuis kwam te zitten met een burn-out realiseerde ik me steeds meer en duidelijker dat ik niet lang meer deze rol wilde vervullen. Ik werd een observator van mijn handelen op kantoor en aangezien ik al had besloten dat ik binnen afzienbare tijd het pand zou gaan verlaten, veranderde mijn gedrag. Ik begon me te gedragen als mezelf. Ik begon de mensen om me heen te behandelen zoals ik zelf ook behandeld had willen worden. Ik probeerde een eilandje te creëren van openheid, authenticiteit en verbinding met de mensen met wie en voor wie ik werkte. En, misschien wel het meest belangrijke, I stopped giving a shit. Of ik wel senior-medewerker zou worden, of ik wel een goede beoordeling zou krijgen en of mensen me aardig zouden vinden. Ik was toch bijna weg. Alleen nog even uitzoeken waar ik dan naartoe zou gaan. Minor detail. Achteraf gezien, was het echter al te laat.

Toen ik thuis aan het herstellen was, heb ik vele malen gedacht dat ik gewoon eerder op had moeten zeggen, zonder een nieuwe baan in het verschiet. Nu weet ik dat dit niet geholpen had. Ik was dan waarschijnlijk op dezelfde voet verder gegaan en had een baan gekozen die in de lijn der verwachtingen lag en binnen de comfort zone, a.k.a. de juridische wereld. De eerste paar maanden had ik het waarschijnlijk naar mijn zin gehad. Maar daarna zou het weer zijn gaan knagen, dat onderbuikgevoel. Ik zou dan voor zekerheid en ratio zijn gegaan, in plaats van naar mijn hart en intuïtie te luisteren. Die muur, die burn-out, die was onvermijdelijk, hier of in een volgende baan. Ik moest namelijk bepaalde lessen leren. En ben blij dat ik ze sooner rather than later geleerd heb. Want nu ben ik vers van de pers 31 en heb ik nog mijn hele leven voor me. En ik kan niet wachten om dat leven te gaan ontdekken vanuit mijn hart in plaats van vanuit mijn hoofd. Ben ik bang? Absofuckinglutely. Ik heb geen flauw idee wat er gaat komen. Maar ik weet wel dat ik nu de tools in handen heb om wat er ook gaat komen met beide handen aan te grijpen en volop te genieten van het moois op deze wereld. Als authentiek en kwetsbaar persoon, handelend vanuit mijn hart.

Hallo Amsterdam! Wat heerlijk om weer terug te zijn!

Ps. Ben je benieuwd naar hoe het me zal vergaan tijdens mijn zoektocht naar de job I love? No worries, I’ll keep you posted! Zelfde plek, ander tijdstip. Tot dan!

IMG_5352[1]

Advertisements

4 thoughts on “Hello Amsterdam, I’m back!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s