Voor iedereen die even een off day heeft

Mijn laatste tien dagen zijn aangebroken. Nog even en ik stap weer op het vliegtuig, maar dit keer terug naar het (hopelijk niet zo koude) kikkerlandje Nederland. Vaarwel zon, nasi goreng en ‘hi Miss’, hallo regen, bitterballen en genegeerd worden door trambestuurders. Same, same, but different.

Ik heb zin om naar huis te gaan. Voel dat het moment daar is. Heb megaveel ideeën opgedaan onderweg en zin om te kijken welke ik ga laten bloeien en welke parkeren. Waar de energie naar toe mag gaan in deze volgende fase van mijn leven. Ik mis mijn vriendje, vrienden en familie, en het kunnen kiezen uit meer dan drie outfits in de ochtend. Ik mis zelfs, terwijl ik lachend zes maanden zonder heb gedaan, make-up, gewoon omdat ik er zin in heb en niet omdat het moet. Maar het meeste van alles, mis ik mijn thuis. De plek waar ik me altijd veilig en geborgen voel. Want hoe leuk een half jaartje backpacken ook is, is alleen ook maar zo alleen. En is het delen van ervaringen met je geliefden net een beetje leuker dan alleen maar delen met jezelf.

Maar met het naar huis teruggaan, komt ook weer de onrust en het niet weten. De oude onzekerheden en twijfels. De schaduw waar ik zes maanden lang niet naar heb hoeven omkijken, want alle vragen over de toekomst had ik vrolijk geparkeerd tot na mijn reis. En die reis loopt nu ten einde. En de onrust komt spoken, ook door een verlaagde lichamelijke weerstand als het gevolg van twee antibioticakuren en malariatabletten. Ik zit weer veel in het hoofd en vergeet soms om te genieten van deze laatste dagen. Een strijd tussen toekomst en heden. Een strijd tussen doen en zijn.

En toen herinnerde ik me opeens een brief die ik maanden geleden, voordat ik op reis ging, heb geschreven maar stiekem voor mezelf heb gehouden. Uit angst voor wat mensen ervan zouden denken. Wat mensen over mij zouden denken. En las die brief nog eens door. En wist toen precies weer waarom ik die brief had geschreven. Voor dit soort momenten, dat de onrust door wat voor reden dan ook door je lichaam sjeest. Voor de momenten dat je net eventjes dat steuntje in de rug nodig hebt. Of die (virtuele) knuffel, zoen of aai over je bol. En realiseerde me toen dat dit het moment was om de brief te delen. Omdat we allemaal wel eens een mindere dag hebben en wat liefde en begrip kunnen gebruiken. Dus hierbij mijn brief aan jou, lieve jij.

OFF MODE 16082016.jpg

Lieve jij,

Jij, die onzeker bent
Jij, die chaos in het hoofd ervaart
Jij, die jezelf niet lief hebt
Jij, die niet weet waar je naartoe gaat
Die niet weet wat je met jezelf aanmoet
Die vastzit
In je gedachten
Je lijf
Je omgeving
In jezelf
En het gewoon niet meer weet

Jij mag er zijn
Met alles wat er nu is
Jij bent prachtig
Mooi
Moedig
Krachtig
Licht
Ook al vind je zelf dat dit niet zo is

Ik wil je dit zeggen:
Er is altijd blauwe lucht achter de wolken
Altijd de zon achter de schaduw
Altijd schoonheid achter die lelijkheid
Die donkere dagen
Ze gaan voorbij
Echt waar
Die zwaarte in je hoofd en lichaam
Er komt een dag
Dat het zachter wordt
Dat het lichter wordt
Trust me

Er is soms chaos nodig
Misschien zelfs wel noodzakelijk om verandering te ondergaan
Jij hebt altijd een keuze
Acceptatie of verandering
Blijf ik hier of ga ik weg
Die keuze lijkt misschien niet altijd daar
Je ego kan altijd wel redenen bedenken om niet te veranderen
Te blijven zitten waar je zit
Omdat het simpelweg gewend is aan de pijn
De zwaarte
En het nieuwe onbekend is
En eng

Je weet niet wat er zal zijn
Je weet niet wie jij zal zijn
Wie je zal worden

Maar ik kan je verzekeren
Het zal er zacht zijn
Licht
Misschien niet meteen
Heb geduld
Verandering vergt moed
Vertrouwen
Tijd
Omarm het onbekende
Ook dit gaat over, echt waar
Dit komt op je pad zodat je kan groeien
Zodat je kan leren
Grijp deze momenten aan!
Omarm wat er is
Ook het minder leuke
Accepteer wat je voelt
En wees lief voor jezelf
Onvoorwaardelijk lief

Gun jezelf wat je nodig hebt
Omarm jezelf
Omarm je innerlijke kind dat pijn voelt
Luister waar de pijn zit
Pak het aan
Want alleen jij kan de keuze maken
Blijven zitten in het donker
Of opstaan

Durf hulp te vragen
Je hoeft dit niet alleen te doen
Je kan het soms niet alleen doen
Je bent niet alleen
Spreek uit dat je hulp nodig hebt
Stel je kwetsbaar op
Dat is pas echte kracht
Echte moed
Toegeven dat je het even niet weet en die helpende hand zoeken
Die voor jou goed voelt
Ook dat kan even zoeken zijn
Maar hij is er
Misschien wel in een vorm of persoon waarvan je het het minste verwacht

En dan
Op een dag
Zie je opeens een zonnestraal
Voel je opeens een glimlach op je gezicht
En wil je dat dansje maken op straat
Doen!
Geniet!
Droom!
Lach!
Heb lief!
Heb jezelf lief!

Jij komt er wel
Misschien niet vandaag
Misschien met wat tegenslagen
Maar ook dat is het leven
Zie die tegenslagen als lessen
En leer wat je eruit kan leren
Voor de volgende keer
Want ook die komt er

Maar wees niet bang
Ook die kan je aan
Voorkomen van negativiteit kan je niet
Veranderen van de manier waarop je er mee om gaat wel
Dat is groei
Dat is kracht
Dat ben jij

Een prachtig mens
Perfect zoals je bent
Inclusief al je schaduwkanten
Dat maakt jou uniek
Je mag ruimte nemen
Je mag grenzen aangeven
Je mag somber zijn
Je mag blij zijn
Je mag jij zijn
Altijd

❤ From Jana with Love

 

Advertisements

7 thoughts on “Voor iedereen die even een off day heeft

  1. Lieve jij, kom je als je weer een beetje geland bent hier in dit landje een drankje met me drinken in Oegstgeest.

    Ik mis jij als ik dit lees! Jij bent een mega bijzonder mens!!

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s