You are exactly where you’re supposed to be

IMG_3566[1]

Soms ben je ergens en voel je het opeens: “Dit klopt. Dit is precies waar ik nu hoor te zijn. Hier. En nergens anders.” Het gevoel kan je niet helemaal verklaren of uitleggen. Het moment kan vrij willekeurig zijn. Je hebt er geen invloed op. En dat maakt het zo bijzonder. Zo echt. Zo kloppend.

Zo’n moment had ik vanochtend. De setting: een kundalini yoga klas in de Yoga Barn in Ubud, Bali, in Indonesië. Het moment: tijdens het zingen van de afsluitende mantra. Een mantra dat voor mij een bijzondere betekenis en waarde heeft. Een mantra dat me heeft begeleid de afgelopen jaren en me heeft laten groeien, geloven en vertrouwen in het onbekende.

Een uitstapje terug in de tijd, naar maart 2014. Mijn eerste bezoek aan India. Bombay om precies te zijn. Ik woonde en werkte op dat moment in Dubai. Het jaar voordat ik naar Dubai ging was er op persoonlijk vlak nogal veel geschud en gedonder geweest. Ik zat die maanden in de nasleep van een heftige periode waarin ik mezelf een beetje kwijt was geraakt en was bezig met mezelf terug te vinden en daarmee ook de spoken uit mijn verleden een plekje te geven. Ondanks de hectiek van het Midden-Oosten voelde Dubai als een ademruimte waarin ik niet al te veel moest, heerlijk op mezelf kon focussen en vooral even kon uitrusten.

Het werd ook de plek vanuit waar ik voor het eerst voet op Indiase bodem zette. Jaren heb ik een bepaalde verbondenheid met India gevoeld. Het was een plek waar ik naartoe moest, zonder precies te weten waarom. Een plek die me intrigeerde. Het moment dat het vliegtuig landde, begon ik dan ook te huilen. Donderdagavond 13 maart 2014. Het voelde als thuiskomen. Tranen van blijdschap rolden over mijn wangen. Met een glimlach op mijn gezicht stapte ik uit het vliegtuig, de klamme hitte van Bombay als een welkomstknuffel op mijn lichaam voelende. De vriend die ik kwam opzoeken daar had voor de volgende ochtend een ayurvedische yoga massage van twee uur geboekt voor mij. Een hele bijzondere, als ik hem mocht geloven. Bij een hele bijzondere man. Hij kon er niet veel meer over zeggen, maar ik zou het wel merken de volgende dag. Aangezien ik nooit nee zeg tegen een massage en al helemaal niet met een aankondiging zoals deze, wandelde ik op de betreffende vrijdagochtend, 14 maart 2014, Yogacara in Bandra West binnen, vol zin om twee uur lang onder handen te worden genomen. Tot rust te komen. Niet wetende dat deze ochtend beslissend zou zijn voor de jaren die zouden volgen.

Ik kan achteraf nog steeds niet helemaal beschrijven wat er zo bijzonder was aan de massage. Ik werd gemasseerd en in verschillende yoga poses getrokken en gezet, waarbij ik continue mijn focus op mijn ademhaling moest houden en de masseur me op momenten liet ‘mee-ademen’ op zijn adem, aangezien ik soms vergat adem te halen dan wel mijn adem inhield voor langere tijd (een fenomeen waarmee ik afgelopen jaar nogmaals mee werd geconfronteerd tijdens mijn sessies met de coach gedurende mijn burn-out). Na een tijdlang uit elkaar te zijn getrokken (voor mijn gevoel), begon ik bij een van de laatste houdingen opeens snoeihard te lachen. Het was alsof ik in een lachkick terecht was gekomen en niet meer kon stoppen. Ik zag het verbaasde gezicht van de masseur, maar ik kon het niet verklaren noch stoppen. Zo lag ik enkele minuten bulderend op de vloer. Totdat ik opeens diepe pijn voelde opkomen. Emotionele pijn. Pijn die heel lang verstopt zat. Die ik heel lang verstopt had. Ik begon te schokken. En met het schokken kwamen de tranen. Eerst langzaam om het hoekje kijkende, alsof ze wilden zien of ze er mochten zijn. Ik probeerde ze terug te duwen. Ik zou toch niet hier een potje gaan zitten janken?! Toen begon opeens in de zaal ernaast een nummer. Een mantra. En met de start van dat nummer werd er overal in mijn lichaam en geest deuren geopend en kwam alle pijn naar buiten. Hysterisch. Rauw. Diep. Ongecontroleerd. Ik huilde en huilde, alsof ik nog nooit had gehuild. Ik voelde alles alsof ik nog nooit had gevoeld. En alles, maar werkelijk alles, kwam naar buiten.

De mantra die werd gezongen in de kamer ernaast was de mantra Ra Ma Da Sa, Sa Say So Hung, een mantra dat gezongen wordt voor heling.

Ik weet niet hoe lang ik in de kamer heb gelegen, schokkend en huilend. Op een gegeven moment kwam de masseur terug naar binnen en omarmde me diep. Hij had zo een andere afspraak en de kamer moest nog worden schoongemaakt. Hij leidde me naar de tuin, waar ik een rustig plekje in de schaduw kreeg. Ik kon nog steeds niet ophouden met huilen. De masseur stelde me voor aan een man die een tafeltje verder zat. “Ik heb het gevoel dat jullie goed met elkaar kunnen praten”, zei hij. En gepraat hebben we, voor een paar uur. Nadat ik enigszins was bijgekomen en de hysterie mijn lichaam verlaten had zijn we naar de kust gereden en hebben we langs het water gewandeld. Toen zijn we beiden weer onze eigen weg gegaan.

Het heeft enige tijd geduurd voordat ik enigszins kon begrijpen wat er precies was gebeurd. Tijdens de massage, of beter gezegd, vlak erna, zijn blijkbaar verschillende blokkades in mijn lichaam en geest opgeheven, waardoor energie, in de vorm van pijn en emoties die ik langere tijd had weggestopt, naar buiten kon komen. Gezien de heftigheid geloof ik dat ze vele jaren (of misschien wel levens) verstopt hebben gezeten. Tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar dat ‘de poorten zijn opengezet’, zoals ik het gekscherend heb genoemd in de periode erna. Ik begon te voelen. Ik begon te zien. De muurtjes om me heen werden langzaam kleiner en brozer. En het voelde fijn. Het voelde alsof het zo moest zijn. Ik durfde me kwetsbaar op te stellen naar buiten toe, mezelf te zijn ongeacht de context en begon meer en meer van mezelf te houden. Ik dook in de wereld van bewustwording, spiritualiteit en zelfliefde. En ben er sindsdien nooit meer uitgeklommen. Gelukkig.

De periode ‘post-massage’ was er een van transformatie en inzichten. Ik kwam dichter en dichter bij mezelf, bij wie ik was en waar mijn behoeften lagen. Ik mediteerde, deed aan yoga, en probeerde balans in mijn (werk)leven te krijgen.

En toen brandde ik op.

Achteraf hoorde ik veel verbaasde reacties. “Jij, een burn-out? Jij was altijd zo bezig met yoga en meditatie.” Ik denk soms wel dat daar een blinde vlek zat. Dat ik wellicht wel hoopte om daarmee grip en controle te houden op mijn eigen welzijn in een (te) drukke en op mannelijke waarden gerichte werkomgeving. Een omgeving die, hoe meer ik over mezelf leerde, steeds verder van me kwam te staan. Een waarvan ik, als ik eerlijk naar mezelf was geweest, eerder afscheid van had moeten nemen. Maar ik was bang. Voor het onzekere. Voor niet weten wat ik zou moeten doen. Waar ik geld vandaan zou moeten halen. Wat mensen ervan zouden denken. The usual. Dus kreeg ik een burn-out. Dat wat ik nodig had om in te zien dat ik een andere weg moest inslaan. En zo belandde ik thuis.

Dat ik een andere weg wilde inslaan, wist ik al maanden. Ik wilde reizen. En daarna zou ik wel verder zien. Maar de eerste paar maanden na de burn-out bleef ik vastzitten in oude gedachtes. Beperkende gedachtes. Hoewel de therapie die ik kreeg zeker win-momenten kende, bleef er binnen in me een stemmetje vragen: “Maar wat ga je dan straks doen? Waar ga je werken? Hoe moet dat dan met je relatie? Moet je niet eerst een baan hebben voordat je op reis gaat? Moet je niet een plan maken? Een plan? Een Plan? EEN PLAN? Je gaat toch niet zomaar volledig de onzekerheid in? Wat nou als … ?” Ik las veel over ‘tekens’ van het universum en vertrouwen op wat er is en ‘het proces’, maar was er zelf nog niet helemaal van overtuigd waar de chaos me heen zou leiden, laat staan wat die begrippen voor mij betekenden (en of ze überhaupt wat voor mij betekenden). Desalniettemin voelde ik dat geduld een belangrijke sleutel zou zijn. Dus oefende ik dagelijks braaf in de kunst van geduld hebben, vallend en opstaand. En wachtte ik af, de ene keer rustiger dan de andere.

IMG_3999[1]

Einde herfst, begin winter vroeg een vriendin me mee naar een spiritueel business event waar ze al tijden naartoe wilde. Behalve geld kon ik niet echt een reden bedenken om niet mee te gaan, dus ik besloot aan te sluiten. Vroeg in de ochtend stapte ik in een overvolle klamme tram richting Amsterdam Amstel. Ik had nul verwachtingen en zag het als tijdverdrijf waar ik best case scenario mogelijk iets van inspiratie op zou kunnen doen voor wat me leuk zou lijken als volgende carrière move en worst case scenario twee dagen (of minder) in het leven aan kwijt zou zijn waar vriendin en ik achteraf om zouden kunnen lachen. Beiden bleek niet het geval te zijn. De dagen waren gevuld met inspirerende lezingen, muziek en korte meditaties tussendoor. Er hing een positieve energie en er werd veel gelachen (en gehuild). En ik kreeg eindelijk dat ‘teken’ waar ik stiekem en onbewust op zat te wachten, al vrij snel op de eerste dag. Een van de eerste meditaties, op een mantra. Bij de inleiding bekroop me zo’n gevoel van herkenning. En toen verscheen de mantra op het scherm.

Ra Ma Da Sa.

Exact dezelfde versie als anderhalf jaar daarvoor, in Bombay. De muziek begon. Ik kreeg een flashback naar toen. Tranen over mijn wangen. Maar ik voelde dit keer dat de pijn en het verdriet minder was. En dat het ruimte had gemaakt voor blijdschap. Ik zag de groei die ik had doorgemaakt in anderhalf jaar. De stappen die ik had gezet en aan het zetten was. En ik begreep waar het allemaal voor diende. En dat ik mocht vertrouwen op wat er zou komen. De onbekende toekomst. Alles wat ik mee had gemaakt en mee maakte was onderdeel van het pad. Mijn levenspad. Het zijn allemaal lessen. En die krijg ik met een reden. En die reden wordt op een moment in de toekomst duidelijk. Daar mocht ik op vertrouwen.

De meditatie gaf me kracht en vertrouwen. Gaf me voor het eerst het gevoel dat ik was waar ik hoorde te zijn op dat moment. Vanaf dat moment voelde ik me steeds comfortabeler worden met het idee dat ik niet wist wat er zou komen. Wat mijn volgende stappen zouden zijn. Ik had vertrouwen in de toekomst, ondanks alle onzekerheden. Het zou goed komen. Ik zou goed komen. Ik hoefde alleen maar aanwezig te zijn, om mee heen te kijken, te voelen en te luisteren. Dan zou ik het vanzelf weten.

En ik begon het ook steeds meer te weten. Te voelen. Het begon met de keuze voor het maken van de reis die ik nu aan het maken ben. De plekken die ik heb bezocht. Alles bevestigde keer op keer dat ik mocht vertrouwen op mijn gevoel. En dat het wel goed zou komen. Ondanks de angsten die zo nu en dan weer om de hoek kwamen kijken. Ik bleef vertrouwen. En blijf vertrouwen. Op het pad (want ik begrijp nu precies wat daarmee bedoeld wordt). Of beter gezegd: MIJN pad.

En toen kwam vanochtend. De kundalini yoga klas. Ubud, Bali. Dezelfde mantra. Ra Ma Da Sa. En weer kwamen de tranen. Maar deze keer waren het alleen tranen van blijdschap. Ik ben waar ik hoor te zijn. Voor nu. Ik voelde de flow van het leven. Alles klopte. Perfecte bliss. Ik weet nog steeds niet waar ik naartoe ga, maar daar gaat het ook niet om. Dat begrijp ik nu. It’s all about the journey. So you better fucking enjoy it.

IMG_3752[1].JPG

Advertisements

6 thoughts on “You are exactly where you’re supposed to be

  1. Wat een bijzonder verhaal! En wat een fijn gevoel moet het zijn om je zo te voelen. Ik hoop dat je nog veel meer van zulke momenten gaat meemaken! Heel veel plezier nog, tot snel! Xxxxx

    Liked by 1 person

  2. Lieve jana. Ik heb zitten huilen bij jouw verhaal. Zo prachtig dat je een opbranden (burnout) moet meemaken en zo diep moet gaan om dit als een teken te herkennen en dat je uit je comfort zone moet komen om dan een beslissing te kunnen nemen die alleen de beste is voor jezelf . Voor mij zijn jouw diepste roerselen zo herkenbaar. Dank je, jana, dat je deze weer bij mij omhoog hebt gebracht. Vaya con dios. Liefs elly

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s