Ieder zijn eigen pad

Op 21 mei 2016 ben ik samen met honderden pelgrims uit Tibet en buitenland begonnen aan een driedaagse trekking rondom de heilige berg Kailash in de Tibetaanse Himalayas in het kader van de boeddhistische feestmaand Saga Dawa. Tijdens deze maand vieren de Tibetaanse boeddhisten de geboorte, verlichting en overlijden van Boeddha, onder andere door het maken van een kora (cirkel) rondom Kailash.

De tweede dag is de zwaarste dag. 18 kilometer, waarvan zes over een pas van 5600 meter heen, met een stijging van 600 meter. Slik. Dikke pret dus, zonder enige oefening op deze hoogte en afstand. Maar volgens de tour guide zou een persoon in normale conditie geen training nodig hebben. Nou, we zullen zien of ik dat ben.

De tocht is koud en er staat veel wind, ondanks de vroege start van 7:30 uur. Met slechts een appel in mijn buik (de sinaasappel was uitgedroogd) ging ik op pad. Niet dat ik meer binnen kon houden: thank you Diamox. Het landschap is adembenemend. Hoge pieken. De zon die langzaam tevoorschijn komt. Kabbelende beekjes. Een verzameling van sneeuw her en der. Hoe meer we stijgen, hoe meer de sneeuw zijn gezicht laat zien. En met de sneeuw komt de kou. Ik passeer vele mensen. Jong en oud. Tibetaans en buitenlands. Sommige Tibetanen dragen hun kinderen – soms niet ouder dan een paar maanden – op hun rug. Anderen hullen zich in kleurrijke en traditionele kledij. Allen dragen een warme glimlach en twinkeling in hun ogen nadat ik ze begroet met tashi delek (Tibetaans voor ‘goededag’). Vrienden maken is gemakkelijk onderweg. Een glimlach, een hand of ‘boks’ is voldoende om de taalbarrière te doorbreken. Via de ogen maken we verbinding. Samen zijn we op weg. Samen maken we de tocht door de bergen. Samen door de kou en wind, op weg naar de top. Ieder loopt hetzelfde pad. En toch is het pad voor iedereen anders. Ik kijk met verwondering naar een enkeling die de hele kora (52 kilometer!) aflegt door middel van het maken van speciale gebedshandelingen (in het Engels prostration genoemd), waarbij de persoon van staand, naar knielend, naar liggend op de buik gaat en vervolgens dit ritueel herhaalt op de plek waar het hoofd lag toen hij of zij op de grond lag. Elke keer weer een lichaamslengte verder. Ik wil ze laten weten dat ik veel waardering en respect heb voor hun toewijding en wilskracht. Bewondering. Maar besluit uiteindelijk ze niet te storen. Ieder zijn eigen pad.

Ik loop veel alleen vandaag. Muziek op, stap voor stap. Ik besluit te rusten. Spotify verspringt op het volgende nummer. Now we are free van de film The Gladiator. Ik kijk uit op de weg naar boven die ik heb afgelegd. En begin spontaan te huilen. Alles voelt zo intens. Zo overweldigend. Zo groots. Ik voel de hele omgeving door me heen gaan. Verbondenheid. Ik ben precies waar ik nu hoor te zijn. Het is niet de eerste keer dat dit me overkomt tijdens deze reis. Voorbijgangers vragen of alles goed gaat. Ik knik; door mijn tranen heen een glimlach op mijn gezicht. Tranen die ik vroeger zo snel mogelijk weg zou hebben geveegd. Tranen waarvan ik vroeger niet zou hebben gewild dat anderen ze zouden zien. Big girls don’t cry. Gelukkig weet ik nu beter. Kwetsbaarheid is een kracht. Een manier om te verbinden. Het maakt ons allen authentiek. Geen schaamte, maar echtheid. Geen aversie, maar zelfliefde.

Na een paar minuten stopt het huilen. Heerlijk was het. Niks beter dan even de luiken open te zetten en alles te laten stromen. Ik sta op en loop verder. Die top, die ga ik halen. One way or another. Maar wel op mijn eigen manier. Dit is geen wedstrijd. Het leven is geen wedstrijd. We hoeven niet continu overal een competitie van te maken. En al helemaal niet continu wedstrijdjes met onszelf te voeren. Dag ego, vandaag even niet.

Ik rust nog een paar keer onderweg naar boven. Groet een paar bekende gezichten. Ontmoet nog verschillende paren sprankelende ogen. En dan, plots, ben ik daar: bovenaan de pas. 5600 meter hoogte. Ik heb nog nooit zoveel gebedsvlaggetjes bij elkaar gezien.

IMG_2885

Ik hang mijn vlaggetjes op en spreek gelukswensen uit voor mijn geliefden. De wind zal ervoor zorgen dat ze een ieder levend wezen bereiken, aldus de Tibetanen. Ik sluit me graag aan bij deze gedachte. Ik sta een moment stil, maak nog wat foto’s en vervolg dan de tocht, langzaam naar beneden. Muziek op. Stap voor stap. Mijn eigen pad.

IMG_2893

P1060429P1060400

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s