Reset

P1050205.JPG

1396 woorden
fromjanawithlove.nl
fromjanawithlove.nl

Categorieën

Bewustwording
Boeken
burn-out
Creëren
Droombaan
empowerment
Gedichten
Geen categorie
Hart onder de riem
How to create a job you love
Intuïtie
Mindfulness
Passie
Reizen
Spiritualiteit
Volg je hart

Wow.

Ik voel me dankbaar.

Helder.

Vol liefde. Vol vertrouwen. Vol zin.

Volledig gereset.

Gisteren ben ik teruggekomen in de bewoonde wereld na een Vipassana stilte meditatie cursus van tien dagen. Tien dagen lang 10,5 uur per dag mediteren, vanaf 4:30 uur in de ochtend tot 21:00 uur in de avond. Telefoon, laptop, schrijf-, lees- en luistermateriaal moet worden ingeleverd, je eet wat de (vegetarische) pot schaft en elke vorm van contact met de buitenwereld en andere deelnemers is uitgesloten. Tien dagen in volledige stilte.

Tien dagen waarin ik veel heb gevoeld. Veel heb ervaren. Veel inzichten heb gekregen. Dingen een plek hebben gekregen. Waarin gedachtestromen langzaam minder werden, om plotseling weer in volle kracht op te waaien. Ups en downs. Gevoelens van onmacht, irritatie en lichamelijke pijn afgewisseld met gevoelens van kinderlijk enthousiasme, rust en blijdschap. Tien dagen die ik nooit zal vergeten.

Momenteel ben ik bezig met het verwerken van dit alles. De woorden volgen niet altijd even gemakkelijk. Ik laat het dan ook even voor nu bij het volgende verhaal. Een verhaal dat ik op 23 oktober 2015 heb geschreven maar zijn weg naar buiten tot op heden niet heeft mogen vinden. Het moment surprême is nu daar. Het naar buiten brengen van dit verhaal is het begin van mijn persoonlijke project om meer openheid te geven aan het fenomeen burn-outs. Een hart onder de riem te steken van mensen die er midden in zitten. Hen laten weten dat ze gehoord worden, gevoeld worden en er niet alleen voor staan. Tijdens mijn eigen proces ervoer ik namelijk toch dat er ergens nog een stigma rust op burn-outs. Dat er (onbewust en ongewild) onbegrip, onduidelijkheid en schaamte speelt. Dat mensen niet altijd even goed wisten hoe ze er mee om moesten gaan. Hoe ze met mij om moesten gaan. Of er nou wel of niet over gepraat kon worden. En zo zijn de eerste zaadjes geplant voor dit project. Een project dat in het teken staat van het creëren van meer bewustzijn, openheid en positiviteit in het kader van burn-outs. In plaats van mensen in het hokje ‘ziek’ te plaatsen, wil ik graag burn-outs in een positief daglicht stellen. Een verandering van benadering teweeg brengen. Een burn-out (maar ook elke andere persoonlijke crisis) is namelijk bij uitstek een kans voor om te leren, te reflecteren en te veranderen. Een uitgelezen kans om het heft weer in eigen handen te nemen en je leven te gaan leven zoals jij dat wilt. Je te laten realiseren dat jij master of your own life bent. Dat je je hart mag volgen. Dat je gelukkig mag zijn. En soms is daar even chaos voor nodig, zoals een burn-out. Maar zie het als een persoonlijke wake-up call van het universum. De kans voor een reset.

As always, maar misschien deze keer nog wel net iets meer, feel free to share ❤

***

Reset

Reset. Een thema dat momenteel als een rode draad door mijn leven loopt. Afstand nemen van conditionering, gedragingen, van alles wat je denkt te weten en te voelen. Naar binnen gaan, diep naar binnen in jezelf. Even helemaal niks. Rust. Ruimte. Perspectief.

Een paar maanden geleden kwam ik thuis te zitten met een burn-out. Van drukte naar niks. “Rust houden” zei de bedrijfsarts. “Je lichaam heeft tijd nodig om te resetten” Maar hoe dan? En wanneer ben ik dan weer gereset?

Alles in mijn lichaam en geest was gestoeld op doorgaan. Op projecten. Op resultaat. Op denken. Het voelde soms alsof ik een computer was die verschillende programma’s had. De ene keer zette ik “Superworkingwoman” aan (Klik – “Doorknallen totdat die deadline gehaald is en dus al je andere afspraken afzeggen!”), de volgende keer zette ik “Supertoffeuitgaansvriendin” aan (Klik – “Kijk mij lekker in mijn mooie kleertjes en mijn lieve vriendinnetjes, lekker dansen en losgaan!”). Het grootste gedeelte van de tijd ging ik op de automatische piloot en was ik, behalve lichamelijk, nergens echt ooit bij. Niet aanwezig. Mijn gedachten waren altijd alweer bij de volgende dingen die ik moest doen, later die dag of de volgende week. Mijn focus en aandacht kon ik niet lang bij één ding houden en vrijetijd werd ingevuld alsof ook dit een project was: zo efficiënt mogelijk.

Het is ergens een wonder dat ik het nog zo lang heb volhouden. Op wilskracht. Bewijzingsdrang en hunkering naar erkenning, conditionering uit mijn jeugd. Maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. En toen, opeens, protesteerde mijn lichaam. Huilbuien, fysieke pijn alsof ik vijf marathons had gelopen als ik thuis kwam van werk, constante spanning. Steeds harder leek het te roepen: “HEE HALLO! HO. STOP. WAAR BEN JIJ IN GODSNAAM MEE BEZIG?”

Pas na een tijd thuiszitten kwam de realisatie. Ik stond constant AAN. Ik kon de STOP knop van mijn eigen lichaam, van mijn eigen geest, niet meer vinden. Kwijt, foetsie. Ik kon niet meer genieten van de dingen die ik deed. Van de mensen om me heen.

Chaos in mijn hoofd. Dit was niet wat mijn hoofd gewend was. “Hup, hup, hup, doorgaan!” zei mijn hoofd, “doorgaan is vooruitgang, stilstand is niet goed!” Alles in mijn lichaam schreeuwde echter: “Sta stil”. Er leek maar geen einde te komen aan deze strijd. Een strijd tussen vertrouwd en onbekend. Oud zeer en nieuwe mogelijkheden. Vasthouden en afstand nemen.

Rust was voor mij een begrip dat ik opnieuw uit moest vinden. Stapje voor stapje. Lichamelijk en geestelijk. Slapen. Voelen. Eten. Drinken. Denken. Lief zijn voor mezelf. Mezelf waarderen voor wie ik was, niet voor wat ik deed. Mezelf onvoorwaardelijk iets gunnen. Een middagdutje, een taartje, een wandeling door de natuur. Mezelf openstellen. Emoties omarmen. Huilen, schreeuwen, lachen. Liefhebben. Accepteren. Van alles wat er was. En alles wat er niet was. Dat alles er mag zijn. Dat ik er mag zijn.

En langzaam aan, beetje bij beetje, ontdekte ik rust. De ene keer wat langer dan de andere keer. Ik ervaarde dankbaarheid voor de ruimte die ik kreeg om dit proces te ervaren. Dankbaarheid voor de rust in mijn leven. Dankbaarheid voor de energie die langzaam terugkwam. Dankbaarheid voor het leven dat ik voelde stromen door mijn lichaam. De realisatie dat ik niet mijn gedachten ben. Niet mijn lichaam. Niet de pijn. Niet de emoties. Deze komen en gaan, als wolken in de lucht.

Er waren momenten dat ik wilde trappen tegen alles wat ik tegenkwam. Dat ik wilde huilen totdat alle tranen van de wereld op waren en in bed wilde blijven liggen totdat alles weer goed zou komen. Maar toen de zon weer langzaam door de wolken begon te schijnen, realiseerde ik me hoe dankbaar ik eigenlijk was voor dit proces. Deze reis door en met mezelf. Ik geloof dat elke persoonlijke crisis, hoe groot of klein, een cadeau is waarin een levensles (of meer dan één) verpakt zit. Het is aan jou om het uit te pakken. Mijn advies: doe het. Hoe pijnlijk een situatie ook voelt, hoe moeilijk het ook lijkt, kijk welke les je uit je crisis kan halen. Misschien vind je de les niet direct, maar vertrouw er dan op dat, net zoals de kracht die je uit de crisis kan (en zal!) halen, het inzicht achteraf komt. Het zijn wijze lessen die je inzicht en sturing kunnen geven voor de toekomst. Dit maakt elke persoonlijke crisis tot de perfecte mogelijkheid voor persoonlijke groei.

Een persoonlijke crisis is namelijk bij uitstek een perfect moment voor reflectie, inzicht en verandering. Er is chaos nodig om je uit je comfort zone te halen. Om je in te laten zien welke vastgeroeste patronen en structuren er momenteel zijn in je leven. Deze inzichten geven je een basis voor het bewust maken van keuzes in echte vrijheid. Los van verwachtingen, los van conditionering. Wat wil ik nou echt? Waar ligt mijn behoefte op dit moment? Waar wil ik afscheid van nemen?

Doe je het niet, no worries! De les komt dan zeker later nog een keer, opnieuw verpakt in een andere situatie. Ik geloof namelijk dat ieder persoon continue, bewust en onbewust, in situaties wordt geplaatst waaruit die persoon een les kan leren en deze situaties zich blijven voordoen totdat de betreffende les eruit is gehaald.

Mijn tip voor elke persoonlijke crisis: accepteer de situatie, omarm alle pijn en emoties die erbij komen kijken zonder oordelen naar jezelf of naar anderen en wees onvoorwaardelijk lief voor jezelf. En wanneer de zon weer een beetje begint te schijnen, pak dan het cadeau uit.

***

P1050202

Advertisements

7 thoughts on “Reset

  1. Wat een openhartig en herkenbaar verhaal, Jana!
    Ja, wat absolute stilte al kan doen met je, niet? Geweldig hoe levendig je dat beschrijft:)
    Zo duidelijk afstand nemen van oude condities en mind-sets die ons allen leerden om waarde te halen uit wat je doet…ipv zichtbaar te laten worden in de buitenwereld wie je wezenlijk en onverwoestbaar BENT. Het is zó gemakkelijk gezegd en zo moeilijk om de stap te nemen (voor velen)!
    Dapper hoor!
    Het zinnetje: Mezelf waarderen voor wie ik was, niet voor wat ik deed, uit je belevingsverhaal, raakt de (en mijn) ziel aan en maakt dit patroon, deze conditie van heel veel mensen, zo helder en duidelijk zichtbaar. Dat crisis een kans is en biedt wordt gelukkig steeds vertrouwder in ons denken en Bewustzijn.
    Dank je wel en ik ga het zeker delen in mijn netwerk!
    Mooie voortzetting van je avontuur zowel in je binnenwereld als in de buitenwereld! Liefs xx

    Liked by 1 person

  2. hi popje, Ik begon je verhaal te lezen deze ochtend op werk. Je blogjes komen NL tijd altijd ”s ochtends vandaar. Maar nu dacht ik..dit moet ik even bewaren voor vanavond, om dit in alle rust nogmaals te lezen en echt te begrijpen wat er staat.
    Kusje

    Liked by 1 person

    1. Wat mooi en herkenbaar! Net als bij Annet raakte het zinnetje: ‘mezelf waarderen voor wie ik was, niet voor wat ik deed’, me heel diep. Goed om daar steeds aan te denken. Ik ben blij met je verhaal.

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s