Waarom tegen een muur opknallen zo slecht nog niet is

Over iets meer dan een uur stap ik voor het eerst alleen in een trein in India, op weg naar het volgende avontuur. Wie me een jaar geleden had verteld dat ik in mijn uppie de wonderlijke wereld van India en omstreken zou gaan verkennen, had ik waarschijnlijk voor gek verklaard. Niet dat ik niet van reizen houd of nooit in mijn eentje erop uit ben geweest. Ik had alleen een ander plan. Op een heel ander moment in mijn leven. Maar het leven had wat anders voor mij in petto.

Er kan veel gebeuren in jaar. Iets meer dan een jaar geleden werd ik op mijn werk geconfronteerd met de vraag hoe het zat met mijn ‘buitenlandplannen’. Ik zeg uitdrukkelijk ‘geconfronteerd’, want alle vragen die te maken hebben met toekomst in de zin van ‘meer dan zes maanden vooruit’ voelen voor mij als een confrontatie. Ik kan namelijk niet zo heel veel met vooruitkijken en plannen. Mijn mooiste ervaringen zijn ontstaan door impulsieve keuzes en gebaseerd op onderbuikgevoel dat zei ‘JA’. Ik voel me nou eenmaal comfortabeler als ‘doener’ dan als ‘denker’.

Buitenlandplannen dus. Mijn gevoel zei: buitenland – YES! Voor (het toenmalige) werk – NEE. Met knikkende knieën dropte ik het nieuws. Dat ik binnen nu en twee jaar weg zou gaan met mijn vriend, voor onbepaalde tijd, een enkel ticket op zak en zien waar de wind ons naartoe zou brengen. Toen het hoge woord er eenmaal uit was, begon het steeds meer te kriebelen en kriebelen. Ik kon niet wachten om weg te gaan. Nog even doorzetten alleen, want het tijdstip van vertrek was nog niet bepaald. Ergens over maximaal twee jaar. Dus nog even doorzetten. Nog even… Doorzetten… Nog even…

Ergens blijven zitten, terwijl je eigenlijk voelt dat je daar niet meer wilt zijn, vreet energie. Ik voelde het, maar wilde er niet aan toegeven. Ik zou immers op reis gaan. Wat zijn twee jaar nou weer op een mensenleven? Zo zou ik nog extra kunnen sparen en zou ik nog … Ik verzon continu excuses voor mezelf om niet te doen wat ik echt wilde op dat moment: reizen. Of beter gezegd: iets anders dan wat ik op dat moment aan het doen was. Het was al langer aan me aan het knagen, dat gevoel. Ik werkte al meer dan vijf jaar als advocaat op een groot kantoor op de Zuidas. Het werk en de werkomgeving eiste veel van me, zowel lichamelijk als geestelijk. Het eiste ook veel van de mensen die me dierbaar waren, want die werden geconfronteerd met ‘afspraken onder voorbehoud dat ik niet moest werken’ en last-minute afzeggingen. Ik kon opeens weken (of in het ergste geval: maanden) off the grid verdwijnen als ik in een transactie zat. Ik wist dat ik dit niet meer wilde, maar wat ik dan wel wilde? Dus bleef ik zitten waar ik zat. Mijn eigen behoeftes negerende. Omwille van mijn angst voor het onzekere. Het grote onbekende. Dat, wat er zou zijn, als ik mijn baan op zou zeggen zonder te weten wat ik daarna zou gaan doen.

Van huis uit ben ik opgevoed met de overtuiging dat zekerheid erg belangrijk is en daarom altijd vooruitgedacht en – gehandeld moet worden. Ik heb aan de levende lijve ondervonden dat 30 jaar conditionering niet iets is dat je zo aan de kant zet. Beter gezegd: 30 jaar conditionering was ondertussen een automatisch (beperkend) denkpatroon geworden waar ik in vast kwam te zitten. En het was geen goede combinatie met de (ook praktisch automatische) beperkende gewoontes om mezelf weg te cijferen, al dan niet onder het mom van loyaliteit of zorgzaamheid. Ik zat vast, maar realiseerde me op dat moment nog niet hoe vast.

Dat ik tegen een muur aan zou lopen (knallen), verbaasde me eigenlijk ook niet heel veel. Ik ben altijd een persoon van extremen geweest. Dat die muur een burn-out zou zijn, verbaasde me ergens wel. En mij niet alleen. Mensen zagen mij als iemand die haar grenzen goed aan kon geven en niet op haar mondje gevallen was. In mijn privé leven was dit inderdaad (grotendeels) zo, maar op mijn werk ging dit niet zo gemakkelijk. Ik luisterde bovendien zo slecht naar mijn eigen lichaam, dat ik überhaupt niet meer voelde wanneer het seintjes afgaf dat ik rust moest nemen. Ik ging maar door. Op werk- en privévlak. En dacht dat ik met sporten, gezond eten en wat yoga en meditatie op zijn tijd de balans in mijn leven kon krijgen, ondanks de vele en onregelmatige werktijden. Daarbij vergat ik echter wat voor roofbouw ik op mijn lichaam aan het plegen was (en al had gepleegd in de afgelopen jaren). Totdat ik niet meer om de pijn en vermoeidheid heen kon. Totdat ik niet meer kon ontkennen dat ik mezelf voorbij was gelopen, teveel van mezelf had geëist, en niet naar mijn hart had geluisterd.

Terugkijkende op de afgelopen maanden ben ik erg dankbaar voor wat me is overkomen. Deze burn-out is het beste dat me ooit had kunnen overkomen. Het universum realiseerde zich wat voor hardleers persoon ik was en dat er drastische maatregelen nodig waren om verandering te realiseren. Ik greep gretig deze kans om eens grondig naar binnen te gaan en mijn leven onder een loep te leggen. Het was tijd voor een reset.

Ongeveer acht maanden heeft het geduurd. Acht maanden vol ontkenning, pijn en verdriet. Acht maanden graven in mezelf. Acht maanden waarin ik stapje voor stapje steeds meer stukjes van mezelf (terug) vond. Acht zeer leerzame maanden, die ik nooit had willen missen. Acht maanden waarin ik realiseerde dat de enige die mij beperkt ik zelf ben. Acht maanden waarin mijn creativiteit een weg terug kon vinden. Acht maanden waarin ik mezelf heb leren accepteren, op de zonnige èn donkere dagen. Waarin ik heb ondervonden dat er geen grotere illusie bestaat dan controle. Acht maanden die me nu dagelijks inspireren om de uitdaging aan te gaan om deze controle dus ook los te laten en het leven te omarmen zoals het zich aanbiedt. Acht maanden waarin ik geleerd dat ik op mijzelf mag vertrouwen en op het grotere plan dat het universum voor mij in petto heeft.

En nu ben ik dus onderweg. Zonder plan, maar vol vertrouwen. En vol liefde en blijdschap dat ik mijn hart volg. Waar het me ook zal brengen.

Advertisements

8 thoughts on “Waarom tegen een muur opknallen zo slecht nog niet is

  1. Wat je schrijft, o.a. over zorgen voor je lichaam als vorm van “controle” , zodat je kunt blijven doen wat je doet…en een bewuste keuze of koersverandering uitstelt, is zo’n herkenbaar patroon in mijn werk met jonge mensen! Fear of missing out….. hunkerend naar erkenning, aandacht, bewondering en bestaansrecht. Kennis heb je in de pocket. Die is ook nodig. Nu “openhartige” levenservaring erbij… Wat een mooie combinatie.
    Dank je wel voor de delen en voor je persoonlijke openhartigheid.
    Ik ga je blog doorsturen.

    Goeie reis, Jana!

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s