Wie zou je zijn als je niemand meer zou hoeven te overtuigen?

“De vraag die ik heb is: wie zou je zijn als je niemand meer zou hoeven te overtuigen?”

Ik zat in een training en had net mezelf terug gezien op een videopresentatie. Not my best one, dat kan ik je vertellen. Ik vind het sowieso vrij naar om mezelf terug te zien op een groot scherm, up close and personal. En ik weet dat ik niet de enige ben. Maar deze keer was net even anders. Deze keer was ik al een paar dagen ziek, zwak en misselijk. Nee, ik ben geen excuses aan het bedenken voor een zeer crappy performance; just setting the context. Het was de laatste dag van vier extreem intensieve dagen, ik was moe en wilde slapen totdat de zomer begon. Het was hartje winter.

De vraag (of beter gezegd: feedback) kwam. Binnen. Het was niet de eerste keer dat ik deze feedback had ontvangen tijdens de training. Het was wel de eerste keer dat ik de feedback volledig vatte. In een flashback speelde het uur daarvoor zich opnieuw af voor mijn ogen. Ik kon alleen maar instemmend knikken en mompelde “dank je wel”. De hele tijd van de voorbereiding was ik bezig geweest met een ‘perfect’ antwoord te bedenken op de vraag. Maar niks voelde kloppen. Ik kon er geen grip op krijgen, maar liet het erbij dat ik het antwoord eigenlijk nog niet echt wist (de vraag ging over persoonlijke levensvisie, go figure 😉 ). Pas later realiseerde ik me dat ik een rol speelde voor de camera. Not the first one and definitely not the best one. Wel een die me is bijgebleven tot op de dag vandaag. Want dat moment staat symbool voor de start van een bijzondere oefenproces. Een persoonlijke training, waarbij ik tegelijkertijd trainer en trainee ben.

Ik geloof heilig in de kracht van herhaling en (on)bewuste confrontatie voor het realiseren van verandering. Aangezien ik een sucker ben voor post-its, schrijf ik graag inspiraties, positieve affirmaties of dingen die ik niet wil vergeten erop en plak ze op plaatsen waar ik vaak voorbij kom. Mijn favoriete plek zijn de spiegels in de slaapkamer. Zo word ik elke keer als ik langsloop herinnerd en kan mijn brein belemmerende linkjes verbreken en vervangen door ondersteunende. NLP 1.0 zeg maar. Ik raad het iedereen aan. Simpel en doeltreffend, mits je het wat tijd geef. Geduld is een schone zaak en Rome is ook niet in een dag gebouwd.

Tijdens de betreffende training werd ik me nogmaals bewust van de kracht van open vragen: ze blijven leven en antwoorden opleveren, in verschillende situaties. Er is niet één antwoord. Dat vindt ons brein extreem irritant, maar levert ons uiteindelijk veel meer op dan de kortstondige serotineshot die we krijgen door het vinden van ‘het’ juiste antwoord. (Alsof er een absolute waarheid bestaat. Haha, de gedachte alleen al 😉 meer hierover in een andere blog. En lees ook eens deze blog over persoonlijk perspectief)

Open vragen dus. Sinds die dag tijdens de training word ik elke ochtend opnieuw herinnerd aan die vraag. Hij stuurt me op momenten van twijfel over stappen die ik kan zetten, groot of klein. Een bepaalde klus of wel of niet ingaan op een uitnodiging. De vraag helpt me grenzen aangeven, maar ook sprongen wagen. Bovenal helpt het me om mezelf te accepteren op elk moment van de dag. In goede en slechte dagen. Want niemand meer hoeven te overtuigen betekent ook ruimte geven aan emoties en kwetsbaarheid laten zien. Niet bang zijn om te falen en lachen als het wel gebeurd. Het leven wordt soms zo serieus ervaren. Ik zeg bewust ‘ervaren’, want het is allemaal persoonlijke perceptie. Geen absolute waarheid, geen feiten, alleen hoe je zelf naar de buitenwereld kijkt. Wat van binnen leeft, leeft van buiten.

Wat nou, als we onszelf deze vraag wat vaker zouden stellen? 

Wat nou, als we onszelf goed genoeg vinden, zoals we zijn?

Wat nou, als we de filter eraf halen?

Wat nou, als je niemand meer – inclusief jezelf – zou hoeven te overtuigen van jouw bestaansrecht?

Wie zou jij dan zijn?


Ik loop door een straat

Vastzitten. Blokkades. Denk ik. In mijn hoofd. Ik voel veel onrust. Emoties. Zorgen en piekeren. Gedachtes die van de ene kant naar de andere kant vliegen. Ik kan ze plaatsen, ik herken ze. Het is niets nieuws, maar toch kost het energie.

Ga ik de juiste kant op?
Wil ik dit pad bewandelen?
Loop ik weer in hetzelfde gat? Continue reading

Het gaat erom dat je blijft schrijven (een verhaal om het verhaal)

Ik speel met een idee. Een boek idee om precies te zijn. Ik werk er al lange tijd aan. Tenminste, voornamelijk in mijn hoofd. Het speelt al een tijdje. En eigenlijk ook niet echt één idee. Het zijn er meerderen. Waardoor ik soms niet weet waar ik moet beginnen. Dus begin ik maar helemaal niet. Deze blokkade, daar wil ik nu doorheen. Door me voor een schrijfcursus in te schrijven. Toen ik net aan het kijken was hiernaar, viel mijn oog op de volgende zin:

Het gaat erom dat je blijft schrijven.Continue reading

Uit de kist

Afgelopen maandagavond was ik aanwezig bij het Depressiegala, een inspirerend event georganiseerd door de Mental Health Foundation om het taboe rondom depressie te doorbreken. De avond was flashy en showbiz (want ja, het wordt uitgezonden op tv), maar tegelijkertijd kwetsbaar, eerlijk en open. Depressief zijn is, heel simpel gezegd, niet leuk, rauw en zwaar, maar vooral erg eenzaam en donker. Dat weet ik uit eigen ervaring. Continue reading

Dag lieve pester

Dag lieve pester,

Weet je het nog? Waarschijnlijk niet meer. Die maanden, dat jaar, die school, dat kind. Een kort moment. Voor jou tenminste.

Vannacht had ik een droom. Jullie kwamen daarin voor. Plotseling, maar niet geheel onverwachts. Een gesprek dat ik gister had bracht jullie kennelijk op. Een inzicht ten aanzien van terugkerende gedachten, waarvan ik nooit zeker was waar de oorzaak lag. Tot vannacht. Dank je wel daarvoor, lieve pester.

Sta je er weleens bij stil wat voor impact je gedrag heeft? Een kwetsbaar kind dat niet weet hoe het zich moet uiten slaat alles maar op, wil wegstoppen, wil wegrennen. Maar weet niet hoe. Wil terugslaan, maar durft niet. Wil terugpraten, maar woorden schieten te kort. Gaat geloven, want het wordt immers zo vaak herhaalt. Dat geloof,dat verankert. Op meer manieren dan dat je jezelf kan voorstellen. Helaas. 

Terwijl ik dit schrijf, doorleef ik de pijn. Opnieuw, na al die jaren. Doorleef ik de onmacht, het onweten. Ik voel de hoop weer: er komt een dag dat het allemaal voorbij is. Die dag kwam lang geleden, maar dit moment herinnert me dat het nooit echt voorbij is.

Liever pester, ik haat je niet. Ik heb je vergeven. Jij was waarschijnlijk onzeker, wist ook niet goed wat je met de wereld en jezelf aan moest. Het was gemakkelijk en je wilde ergens bijhoren. Je was maar een kind. Wat wist je nou. 

Ik was ook maar een kind. Dat waren we ooit allemaal. Laat dat geen excuus zijn. Want pesten, dat is nooit ok. Nooit. Het is iets wat dagelijks gebeurd, en niet alleen bij kinderen. In alle vormen en maten, bewust en onbewust.

Let`s stop this, NOW. 

Als we iemand gepest zien worden, laten we hier dan iets van zeggen. Als je over iemand wil roddelen, doe dat dan niet. Sluit mensen niet buiten. Vraag iemand mee voor de lunch of koffie buiten de deur. Vraag hoe het met iemand gaat. Simpele dingen, die enorme waarde voor een ander kunnen hebben. Impact, maar dan op een positieve manier. Wat een mooi kado om aan een ander te geven!

Ik gun niemand de pijn. Niemand de onzekerheid. En niemand de herinneringen. Maar realiseer me ook dat elke herinnering me weer een stukje dichter bij mezelf brengt. Een extra moment om lief voor mezelf te zijn. Mezelf te omarmen voor wie ik ben. Want die persoon had ik niet kunnen zijn zonder jullie, lieve pesters.

Dus dank je wel. Het ga je goed.

Liefs,
Jana